czwartek, 15 stycznia 2015

Słabo, słabiutko



  Przypomina mi się nieśmiertelne zapytanie z czasów liceum: co poeta miał na myśli? Co Iza Kuna pisząc "Klarę" miała na myśli nie wiem. Nie wiem również co miała w kieliszku, bo coś musiała mieć! Trudno mi uwierzyć, że ta książka powstała bez procentów lub innych wspomagaczy wyobraźni. Książkę przeczytałam, jednak jej nie zrozumiałam. Może jestem zbyt przywiązana do klasycznej literatury, gdzie zdania mają sens. Tutaj wszystko jest chaotyczne, porwane zdania, fabula się nie klei. Rzygający kot, niezdrowa relacja z matką, dziwna przyjaciółka, chory romans w tle, niestabilna emocjonalnie główna bohaterka. Bohaterka, którą najchętniej bym przełożyła przez kolano lub wstrząsnęła nią w jakiś inny sposób- 40 lat na karku, a emocje na poziomie kilkulatka. Aż chce się ryknąć- ogarnij się babo! Słabo, słabiutko. Radzę Wam, trzymajcie się od tej pozycji z daleka- szkoda czasu.