Zosia w podróży. Agnieszka Tyszka

Babcia to cudowny wynalazek. Gdy najmłodsze rodzeństwo daje w kość, opiekuńcza mama z trudem wyrabia przy trójce pociech, a wizja wakacji w takich warunkach przeraża, do akcji wkracza babcia. Wkracza i zabiera wszystkie wnuki, poza hałaśliwymi niemowlakami, na wakacje. Nadopiekuńcza mama załatwia jeszcze jedną strażniczkę dla czwórki wycieczkowiczów i w ten sposób dwie babcie z wnukami lądują na Santorini. Niezła i bardzo zróżnicowana gromadka. Zosia z ulicy Kociej w podróży to kolejne po Sekretniku przygody niezwyczajnej rodzinki z Łomianek. Zabawne sytuacje i wszelkie perypetie zaczynają się od pierwszych stron. Energiczne babcie, Mania, która przekręca słowa i rzuca celne uwagi, chłopcy i tytułowa Zosia, która wszystkie przygody i przemyślenie zapisuje w swoim dzienniku. Choć trzeba przyznać, że coraz rzadziej po niego sięga. Woli spacery z kolegą Krisem i nie ma tyle cierpliwości, co kiedyś. Sama przyznaje, że częściej niż zazwyczaj ma muchy w nosie i sama nie potrafi siebie zrozumieć. Oho, ktoś wkracza w ekscytujący i męczący wiek dojrzewania. Zosia jest również wnikliwym obserwatorem, a oprócz  zachwytów nie boi się wydawać również niepochlebnych opinii. Te ostatnie często dotyczą polskich turystów, którzy są mistrzami w narzekaniu, nawet w tak uroczych okolicznościach przyrody jak grecka wyspa. Książka trochę moralizatorska i naiwna, ale tak w sam raz dla dzieci, by mogły przemyśleć czyjeś zachowanie i samemu wysnuć wnioski. Całość jest lekka, przystępna i  przyjemnie się ją czyta, zwłaszcza przed własnymi wakacjami.

Kazimierzu, skąd ta forsa?

  "Kazimierzu, skąd ta forsa?" to druga po "Mieszko, ty wikingu" wycieczka historyczna Grażyny Bąkiewicz. Obie książki  z serii "Ale historia..." mają zbliżony układ graficzny; tekst jest urozmaicany komiksem i rysunkami, co sprawia, że czyta się je z przyjemnością i dużo zapamiętuje. Wypełnione po brzegi ciekawostkami, napisane lekko i interesująco, tak powinny wyglądać książki historyczne dla młodzieży. 

  Tym razem klasa profesora Cebuli, wędrując po średniowiecznych miastach, ma za zadanie sprawdzić, jakie źródła finansowania dla swoich inwestycji miał król Kazimierz Wielki, czyli skąd wziął forsę na nowe zamki, mury obronne i inne cuda techniki XIX wieku. Autorka stawia kilka hipotez, łącznie z próbami alchemicznymi, ale nie wskazuje właściwej. Potrafi jednak dać taką wskazówkę, że pobudza do samodzielnego myślenia i szukania odpowiedzi w innych źródłach. Gdyby tak wyglądały moje lekcje historii, nie czytałabym na nich ukradkiem książek, zdecydowanie niehistorycznych.  "Kazimierzu, skąd ta forsa?" kipi wiedzą podaną tak przyjemnie, że nie sposób z niej nie skorzystać. Z książki dowiemy się, dlaczego trutka na szczury była na wagę złota, jak wyglądała edukacja dziewczynek w XIX wieku, dlaczego w miastach unosił się niemiłosierny fetor, a farbowane ubrania moczono w moczu.  

  I jeszcze słów kilka o samym Wielkim Kaziku. Biedaczysko nie doczekał się syna z prawego łoża, mimo że miał aż cztery żony. Dzieci ze związków pozamałżeńskich trudno zliczyć, nie bez powodu Kazimierz Wielki nazwany został donżuanem i kolekcjonerem kobiet. Ponoć, co jakiś czas  targały nim wyrzutami sumienia za własne złe prowadzenie się i wtedy fundował kolejny kościół. I kolejny. I jeszcze jeden. Można by pracę napisać o wpływie romansów króla na rozwój budowli sakralnych w Polsce za jego panowania. Tych smaczków dowiedziałam się jednak już  z innych źródeł, Bąkiewicz tylko delikatnie wspomniała, że lubił flirty z dwórkami i słusznie, to przecież książka dla  młodzieży. Skoro jednak ta niepozorna książka zachęciła mnie do szperania i poszerzania wiedzy o Kaziku, to z pewnością zachęci i dzieciaki. A to byłby wielki sukces tej książki.

Książka przeczytana w ramach wyzwań:

                                       "W 200 książek dookoła świata"

                                                "Celuj w zdanie"

Mieszko, ty wikingu!, czyli Polanie, to takie ciapciaki w luźnych gaciach

W niedalekiej przyszłości lekcje historii będą wyglądały ciut inaczej niż dziś. Zamiast wkuwania dat i wydarzeń zgodnie z zasadą trzech "Z", uczniowie podróżują w czasie. Przenoszą się do konkretnego wieku, w którym mają zadanie do wykonania, przy pomocy specjalnych ławek.  Przyznaję, pomysł autorki na transport bohaterów do państwa Polan nie jest zbyt finezyjny i nowatorski, ale skuteczny. Przecież jakoś Aleks z przyjaciółmi musiał się znaleźć w X wiecznej puszczy.

Mieszko, ty wikingu! to błyskotliwa książka, napisana z wdziękiem i humorem. Zabawne gry słów oraz wplecenie języka nastolatków sprawia,  że czyta się ją z wielką przyjemnością i szybko. Pisałam już o humorze?:) Ta pozycja nim kipi : Myślałem, że Polanie, to takie ciapciaki w luźnych gaciach, co tylko orzą, sieją i z pokorą znoszą swój wieśniaczy los. Nie sposób się nie uśmiechnąć:) A to tylko odrobina możliwości autorki.

Świetnym pomysłem jest wykorzystanie komiksu, który sprawia, że lektura jeszcze bardziej atrakcyjna w odbiorze. Całość napisana jest lekko, bez zadęcia i profesorskiego tonu. Na luzie. Ale nadal jest to pozycja cenna merytorycznie. Pobudza do samodzielnego myślenia i analizowania. Przypomina, że historia jest nauką, która opiera się na zaufaniu. Można na wiele sposobów tłumaczyć przeszłe wydarzenia i wierzyć, że faktycznie miały miejsce. Skoro nie mamy do dyspozycji opcji podróżowania w czasie, musimy chcąc nie chcąc zaufać skrybom. A skryba też człowiek. I na pewno nie zawsze chciało mu się przepisywać starannie każdy dokument, zwłaszcza, gdy część rękopisu zjadły myszy. Co tylko jeszcze bardziej przypominało mu, że sam by coś ze smakiem spałaszował.

Podsumowując, Mieszko, ty wikingu! to świetne uzupełnienie nie zawsze ciekawych podręczników do nauki historii. Niebanalna, naprawdę ciekawa pozycja. Czekam na kolejne przygody Aleksa. A czy wyżej wymieniony Mieszko był faktycznie wikingiem? Przekonajcie się sami!

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

Za udostępnienie książki dziękuję:

#3 Sherlock, Lupin i Ja. Tajemnica szkarłatnej róży

Źródło

Kto z namaszczeniem czyta  artykuły napisane wytłuszczoną czcionką, które wręcz krzyczą z pierwszych stron gazet? Na pewno nie Sherlock! Holmes zdecydowanie woli prześledzić uważnie wszelkie ogłoszenia napisane mikroskopijną czcionką, szemrane oferty i niecodzienne zagadki. W taki właśnie sposób nasz detektyw w codziennej gazecie odkrył szyfr. Dziwaczny kod, podpisany jako zagadka szachowa, okazał się blefem i biletem wstępu do kolejnej, niebezpiecznej przygody.

Tym razem, trójka znanych nam bardzo dobrze niespokojnych duchów, wpada w naprawdę poważne tarapaty. Reaktywacja gangu sprzed lat, morderstwa i tytułowa szkarłatna róża pozostawiana na miejscu zbrodni to tylko przedsmak przygód. A wszystko to dzieje się w ośnieżonym Londynie z XIX wieku. Nic tylko usiąść i czytać:) 

Bardzo dobrze skonstruowany wątek detektywistyczny oraz nieśmiały, niezdecydowany wątek miłosny sprawiają, że książkę czyta się uważnie i błyskawicznie. Po raz kolejny stwierdzam, że choć to lektura dla dzieci, dorośli również mogą się przy niej świetnie bawić. Czekam na wydanie czwartej części przygód Shelrocka, Lupina i Irene:)

Za możliwość przeczytania książki dziękuję:

Książka bierze udział w wyzwaniu:

#2 Sherlock Lupin i ja. Ostatni akt w operze

Źródło

Londyn wzywa!

Irene wraz z ojcem i panem Nelsonem wyrusza do Londynu. Oficjalnym powodem wyprawy jest występ sławnej śpiewaczki Ophelii Merridew, którego nie sposób przegapić. Prawdziwy motyw jest inny, rodzina Irene ucieka przed wojenną zawieruchą. Jest wrzesień 1870 roku, trwa wojna francusko-pruska.

Młodociani detektywi wracają

 

W Londynie, oprócz wizyty w operze, na Irene czeka dwóch przyjaciół poznanych latem, na wakacjach w Saint- Malo. Niestety na pierwsze umówione spotkanie nie dociera Lupin. Przyjaciele dopiero z gazety dowiadują się, że jego ojciec, znany cyrkowiec, został oskarżony  o morderstwo. Théophraste jest podejrzany o zabicie asystenta sławnego kompozytora Giuseppe Barziniego i osadzony w areszcie. Trójka nastolatków ma tym samym bardzo osobiste zadanie do wykonania. Wierzą, że to nie Théophraste jest mordercą, muszą więc znaleźć prawdziwego zabójcę i udowodnić tym samym niewinność taty Lupina. Oczywiście to dopiero początek pełnych zwrotów akcji przygód.

Motyle w brzuchu 

Mimo że zdecydowanie zawyżam średnią wieku czytelników tej serii, nie przeszkadza mi to. Sherlock Lupin i ja to ciekawa i zawadiacka lektura na umilenie sobie popołudnia. 

W tej części nasi bohaterowie są ciut starsi, trochę inaczej patrzą na świat i na samych siebie. Jest pierwszy pocałunek, pierwsze drżenie ramion i małe rozterki sercowe. Nie przyćmiewają one fabuły, a łagodnie przypominają nam, trochę starszym, jak to jest mieć pierwsze, delikatne motyle w brzuchu.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Zielona Sowa 

#1 Sherlock, Lupin i ja. Trio Czarnej Damy

Niech nie zwiedzie was nazwisko na tytułowej stronie. To nie Irene Adler jest autorką serii o młodych detektywach, tylko Alessandro Gatti, który zgrabnie ukrywa się pod nazwiskiem primadonny opery Warszawskiej. Ten sprytny zabieg sprawia, że książka, już od okładki, zyskuje na atrakcyjności, a  dzięki pierwszoosobowej narracji czuję się jakbym sięgnęła po pamiętnik, dwunastoletniej wtedy, panny Adler. Błyskotliwy to pomysł, wykorzystanie kultowych postaci literatury, przeniesienie ich do czasów, gdy nosili krótkie spodenki i musieli wracać do domu na kolację. A na deser połączenie całej trójki przyjaźnią oraz wrzucenie w sam środek przygód. 

 

Młodociani detektywi tworzą barwne trio:

·     Sherlock Holmes, którego nie trzeba przedstawiać;

· Irene Adler sprytna śpiewaczka, która pojawiła się już w opowiadaniu ojca Sherlocka, A.C. Doyle, jedna z nielicznych osób, którym udało się przechytrzyć genialnego detektywa;

· Arsène Lupin, szarmancki złodziej, który niczym Robin Hood okradał podłych bogaczy. Z tą różnicą, że złupione dobra Lupin zostawiał dla siebie.

Przygody zaczynają się, jak zwykle, całkiem niewinnie, wakacjami we francuskiej miejscowości letniskowej Saint - Malo. Trójka znajomych wypełnia sobie czas czytaniem, oczywiście najlepiej w sekretnym miejscu i włóczeniem się po nadmorskim miasteczku. Wakacyjną, nudnawą sielankę przerywa trup. Topielec. Samobójca? Ofiara morderstwa? Ahoj, przygodo! Przybywamy! Barwne trio rzuca w kąt książki i  zaczyna na własną rękę rozwiązywać zagadkę śmierci nieznajomego.

Fabuła jest ciekawa, przejrzysta i oczywiście (poza topielcem) nikomu nie dzieje się krzywda, pomimo kilku groźnych sytuacji. Do tego kilka smaczków uniwersalnych, jak ten o pracującym często poza domem ojcu Irene: mój tata był ważnym niemieckim przemysłowcem, który w imieniu rodziny królewskiej z Bawarii zajmował się kolejnictwem. Jednym słowem to była ważna osobistość; ktoś, kto dużo podróżował i kto zazdrościł ludziom, którzy mogli żyć w spokoju w swoich domach. Tym samym osobom, które najprawdopodobniej zazdrościły mu tych jego niekończących się podróży luksusowymi pociągami i pobytami w wielkich hotelach. Wiadomo, trawa u sąsiada zawsze jest bardziej zielona. Mam tylko jedno zastrzeżenie, co do treści powieści. Książka płynnie prowadziła mnie przez kolejne tropy, przygody i małe odkrycia, aż tu nagle ciach, ciach! Kilka stron i po zagadce. Czuję lekki niedosyt, nie zdążyłam dobrze się rozejrzeć po scenie, wycelować palca w potencjalnego mordercę i stwierdzić: to on, a tu już pozamiatane. Mimo to, uważam, że to świetna powieść do stawiania pierwszych kroków literaturze o zabarwieniu kryminalnym. Książka, która nie przestraszy młodych czytelników nagromadzeniem szczegółów, skomplikowaniem fabuły i nie ocieka przemocą.

 

Myślę, że autor będzie mógł być z siebie naprawdę dumny, jeśli czytelnicy zafascynowani przygodami tytułowej trójki, sięgną w przyszłości po dzieła takich nazwisk jak Arthur C. Doyle, czy Agatha Christie. Hm… a może również po naszą Chmielewską?  To dopiero byłby sukces czytelniczy i edukacyjny.

Książka przeczytana w ramach wyzwań Książkowe Podróże.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Zielona Sowa 

Książę mgły

 

   W ramach Wyzwania 2015 - książka przeczytana przez weekend, sięgnęłam po debiut Carlosa Ruiz Zafona "Książę Mgły". Tak naprawdę przeczytanie jej zajęło mi nie weekend, a jedno popołudnie. To, na co zwróciłam uwagę od pierwszych zdań, to prosty język, którym posługuje się autor. Szczerze mówiąc zdziwił mnie on nieco. Zafona najbardziej łączę z "Cieniem wiatru", gdzie i fabuła jest mocno pokomplikowana, i język jest zdecydowanie bardziej złożony. W "Cieniu wiatru" odnalazłam wiele słownych perełek, które skrupulatnie przepisałam. Zachwyciła mnie historia, opisy i właśnie te perełki. W "Księciu Mgły" niewiele z tego znalazłam. Prawdę pisze we wstępie sam autor, że jest to książka dedykowana młodszych czytelnikom. Historia trójki przyjaciół, dzieci, którzy stają oko w oko ze złym magiem i historią sprzed lat nie jest nowością. O zgrozo! W "Księciu" użyty jest motyw złego, okrutnego klauna... Swoją drogą, co te biedne klauny zrobiły pisarzom i reżyserom, że z taką lubością wykorzystują je do tworzenia złych charakterów?

Mnie osobiście książka nie powaliła na kolana, choć nie ukrywam- pochłania się  ją błyskawicznie. Dla fabuły, w której czuć charakterystyczne pióro Zafona oraz  dla budowanego napięcia przyprawionego szczyptą grozy. 

Zastanawiam się jeszcze skąd taka zmiana  w pisaniu Zafona, czy prosty styl to zabieg celowy, by książka była łatwiejsza w odbiorze przez młodzież, czy po prostu były to pierwsze szlify w pisarstwie autora?

Jak myślicie?