"Dzika droga" Oj, Cheryl!

Przypominają ludzi, którzy utyskują na to, że w życiu do niczego nie doszli. Nie dopuszczają do siebie myśli, że może byłoby inaczej, gdyby zdecydowali się choć raz w życiu wyjść z domu. 

Te dwa zdania Szymona Hołowni  towarzyszyły mi przez większość książki. Bardzo celne, dla mnie ważne, bo chyba każdy w swoim życiu ma taki etap, że musi coś zmienić, ruszyć z miejsca. "Dzika droga"- główna bohaterka projektu, o którym pisałam wcześniej tu, dotarła do mnie i szykuje się do wyruszenia w kolejną podróż:) Czas na wrażenia, ale najpierw foto projektowe.

 

Dzidzia. A tak cenię Chutnik!

 Wyjaśniło się! Macierzyństwo ma negatywny wpływ na komórki mózgowe! Mama przewija dziecko, tuli, lula, hula, a niepostrzeżenie intelekt siada. Zdolności czytania ze zrozumieniem maleją... Bo jak inaczej wytłumaczyć fakt, że to kolejna książka Chutnik, której do końca nie mogę pojąć ciasnym, matczynym umysłem? Przede wszystkim powieść jest nierówna. Podobnie jak "Cwaniary", "Dzidzia" zapowiada się bardzo zachęcająco. Powstanie warszawskie widziane oczami matek, które nie godzą się na wysyłanie dzieci do walki. Matki siedzą jak kury na swoich dzieciach w schronach i tylko by powstania kończyły. Dosyć tej krwi, przestańcie się bić jeden z drugim, na obiad ale już! Wytargam za ucho generała z majorem, a te dziesięciolatki z torbami listonoszy na ramieniu to do aresztu domowego na tydzień zamknę. Niech no tylko który mi się zza barykady wychyli, niech no spróbuje! Zaraz go szmatą  przez łeb, zaraz mu palcem pogrożę i do kąta wyślę. A w raz z nim dowódców, co mi musztrują dzieciaki takie małe. Sylwia Chutnik obnaża patriotyczną obłudę. My, wykształceni, inteligentni ludzie potępiamy udział dzieci w wojnach, w konfliktach zbrojnych. Armie dziecięce są dla nas czym nieludzkim i okrutnym, czymś, co absolutnie nie powinno mieć miejsca. Ci sami my z lubością wspominamy heroizm dzieci walczących w powstaniu. Pachnie hipokryzją, prawda? Dalej jednak autorka zmienia tor i lądujemy w mieszkaniu matki wychowującej niepełnosprawne dziecko. Myśl przewodnia, kalectwo dziecka jako kara za grzechy własnej babki. Ktoś chyba podpierał się Starym Testamentem... Wyznania matki, która chciałaby czasem porzucić chore dziecko, by normalnie, żyć, a jednocześnie chce w przy nim trwać. Potem walka o odebrane dziecko. Historia warta opowiedzenia, ale napisana tak niespójnie, porwanymi zdaniami i obrzydliwymi opisami fizjologii, że ociera się o grafomanię. Bardzo ciężko się przez nią przedrzeć. Pani Chutnik, po raz drugi się zawiodłam. Czekam na coś na miarę "Kieszonkowego atlasu kobiet" i "Mama ma zawsze racje". Może się doczekam.

Dom na Zanzibarze

 

Dotychczas tytułowa wyspa kojarzyła mi się z tylko piosenką "Na plażach Zanzibaru" i miejscem urodzenia Freddiego Mercury, a teraz mogę do tego woreczka dołożyć książkę Doroty Katende. Napiszę od razu- to nie jest wielka literatura i myślę, że wcale nie stara się nią być. Ot, opisanie pogoni za marzeniami. Historia, która zaczęła się w warszawskim antykwariacie przy "Pożegnaniu z Afryką" Karen Blixen, a zakończenie ma właśnie na plaży Zanzibaru. Troszkę patetycznie autorka tłumaczy, że czytając "Pożegnanie" zrozumiałam, że niektórzy ludzie rodzą się z Afryką w sercu. Ale należą do tego gatunku tylko ci, którzy sami z bezgranicznym zdumieniem odkrywają pewnego dnia, że to odpowiedź na ich ból, codzienną udrękę i wszystkie niespełnione nadzieje. Naiwne? Tak. Ale czapki z głów czytelnicy, bo pani Dorota, matka trójki dzieci, postanowiła sięgnąć po swoje marzenie i odwiedzić Czarny Ląd. Ha! I dopięła swego. Nie dość, że kilka razy przyjechała do Afryki, to w końcu w niej się osiedliła i założyła tam własne biuro podróży. To jest przedsiębiorczość! Wracając do samej książki, to takie proste, niewymagające czytadło. Nie mogę się powstrzymać od komentarza, że autorka mistrzynią  pióra nie jest- oto próbka jej tekstu: Zanzibar nazywam rajem na ziemi, bo czuję się tam, jakbym była w raju. Prawa, że brzmi, jak fragment wypracowania ucznia szkoły podstawowej?  To, co w książce przypadło mi bardzo do gustu, to oprawa graficzna. Strony stylizowane na dziennik odkrywcy plus piękne zdjęcia dodają uroku książce. A może mają też odwracać uwagę od treści? To taka drobna uszczypliwość z mojej strony. Dodam, że całość świetnie się komponuje z lenistwem niedzielnym, gdy ma się chętkę na coś nieskomplikowanego w odbiorze. O!

Jeśli jednak ktoś ma ochotę na lekturę o Afryce w pięknym stylu chwyćcie za Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd Kazimierza Nowaka.

Nie masz cwaniaka nad warszawiaka! "Cwaniary" Sylwia Chutnik

  

Świetny początek, opis rzeczywistości cmentarnej. Miasta równoległego z wewnętrznymi niepisanymi prawami, z funeral code, z rytualnym wręcz czyszczeniem nagrobków: torby zawieszają na sąsiednim krzyżu, zdejmują marynarki i żakiety. Potem stają na grobie w rozkroku i dalejże szorować  z zapałem! I tylko się robią dziury w rajstopie, od sprzątania. Nagle wątek cmentarny się rozmywa i na pierwszy plan, a raczej na ulicę, wychodzą tytułowe Cwaniary. Nie masz cwaniaka nad warszawiaka! A raczej nad warszawianki. Halina Żyleta i Celina Cios wymierzają babską sprawiedliwość przy pomocy pięści i innych utensyliów. Biją, tłuką, kopią i tną, przede wszystkim facetów. Za co? Za wszystko co macie w głowach, za wszystko, co chcielibyście z nami zrobić, i jeszcze za to, że jesteście.  Takie odwrócenie ról - jak w This is What Everyday Sexism Feels Like...to a Man, swoją drogą filmik wart obejrzenia! W "Cwaniarach" jakoś mnie to nie przekonywuje... motyw ważny, damskie odegranie się na męskim rodzie, gdzie kobiety z ofiar stają się katami, feministyczne pięć groszy, ale wykonanie średnie. Ze skruszoną miną- bo bardzo lubię pisarstwo Chutnik- przynać muszę, że nie jest to jej najlepsza książka. "Kieszonkowy atlas kobiet" i "Mama ma zawsze rację" , bo na razie tylko te pozycje przeczytałam, są zdecydowanie bardziej wartościowe, ciekawsze. Po prostu lepsze. A tu, im dalej w las, tym nudniej i mniej zrozumiale... Szkoda. Mam nadzieję, że kolejna książka Sylwii Chutnik, którą dorwę będzie lepsza i niesmak minie.

Małe muzyczne skojarzenie: Grzesiuk, Nie masz cwaniaka nad warszawiaka

Gwiazd naszych wina

John Green  "Gwiazd naszych wina"

Na tym świecie jest tylko jedna rzecz okropniejsza od umierania na raka w wieku szesnastu lat, a jest nią posiadanie dziecka, które na tego raka umiera.

Historia z miłosna z chorobą w tle... Tak, dobrze znamy takie wyciskacze łez z kultową "Love Story", czy "Chustką"  na czele. Wciśnięta w kanapę z kubkiem kawy i paczką chusteczek -tak na wszelki, bo przecież to historia z serii "idzie rak nieborak"- zaczynam opowieść. Prosty język, czarny humor, dystans i ironia- dzięki temu książkę czyta się bardzo dobrze i bardzo szybko. "Gwiazd naszych wina" to opowieść o dojrzewaniu i jednoczesnym umieraniu. O świadomości umierania i oswojenia się nieuniknionym, za szybkim końcem. O pierwszych miłościach, niby szczenięcych, bo nastoletnich, ale jednocześnie bardzo dojrzałych i ostatnich. Wzruszyła mnie relacja śmiertelnie chorych  nastolatków z rodzicami, postawa tychże rodziców i celebrowanie codzienności. Leciutko zwilgotniały mi oczy przy tekście: Jestem… Jestem jak… Jestem jak granat. Mamo, jestem granatem, który w pewnej chwili wybuchnie, więc chcę zminimalizować ofiary, rozumiesz?<...> Chcę trzymać się z dala od ludzi, czytać książki, rozmyślać i spędzać czas z wami, ponieważ i tak nie mogę zrobić nic, żeby was nie zranić. Jesteście zbyt zaangażowani, więc pozwólcie mi po prostu żyć tak, jak chcę, dobrze? <...> I nie mogę być typową nastolatką, ponieważ jestem granatem. Czegoś mi jednak tutaj zabrakło...miałam wrażenie, że bohaterowie zmagają się z katarem najwyżej, a nie z nieuleczalną chorobą. Pewnie taki był zamysł, by pokazać, że chorując można nie skupiać się na własnej chorobie. Że można być podchodzić do tego ze spokojem i dystansem, prawie na zimno, powtarzając, że świat nie jest instytucją zajmującą się spełnianiem życzeń. Można żartować, pisać mowy pogrzebowe i je ćwiczyć i można też wyśmiewać chorobę. Wnioski? Książki based on true story zdecydowanie bardziej mnie poruszają, wyobraźnia bardziej pracuje...kanaliki łzowe również. "Gwiazd naszych wina" to w moim odczuciu taka amerykańska (choć nawet nie wiem, skąd pochodzi autor) opowiastka, ze spełnianiem marzeń, spotkaniami grupy wsparcia, delikatnym spłycaniem tematu...to nie ma być zarzut, to raczej takie intymne spostrzeżenie. Niestety - dla "Gwiazd"- wcześniej przeczytałam "Chustkę" Joanny i Piotra Sałyga. Nie ma porównania. "Chustka" mnie przeczołgała, przygniotła, oczy sobie na niej wypłakałam. Wstyd się przyznać, ale co jakiś czas zanosiłam się głośnym szlochem (!) i taka zaryczana i zasmarkana czytałam dalej. Może kiedyś napiszę parę słów o "Chustce"...

Wciąż tu jesteśmy

Tom Perrotta "Pozostawieni"

Dlaczego nagle zniknęło tylu różnych ludzi? Czy to było enigmatyczne "porwanie Kościoła"? Jeśli tak, to którego z kościołów? Dokąd Ci ludzi poszli, a raczej gdzie zostali zabrani? Żyją? Umarli? A może są obok nas, ale niewidzialni? 

Przede wszystkim z dystansem.

Piotr C. "Pokolenie Ikea"

Znam ten typ. Taki, k*a, emocjonalny dusiciel. Dusi i dusi, i dusi. Gdzie idziesz? O której wrócisz? Pamiętaj, mamy jechać do mamy! Czemu tyle pijesz? Inni tyle nie piją. Zabaw mnie. Jesteś taki nudny.
 Nie pójdziesz grać w kosza. Wszystko ja muszę robić. Czy ty mnie jeszcze kochasz? Dlaczego Cię jeszcze nie ma, co Ty sobie myślisz? Zmień pas! Stań tutaj!
 Kiedy pojedziemy na zakupy do Ikei? Gdzie wchodzisz, dopiero myłam podłogę! Dlaczego ciągle siedzisz przy komputerze? Kiedyś byłeś inny. Dawniej żona Ufa robiła mu laskę w parku o dwunastej w południe. Teraz robi mu co najwyżej pranie. Man is incomplete, until he is married. Then he is finished.