Rok w przedszkolu

Po Roku w lesie zapukał do nas Rok w przedszkolu. Inna tematyka, inna kreska oraz inne odczucia niż po Lesie. 
Rok w przedszkolu to dwanaście kartonowych rozkładówek z życia nowoczesnego przedszkola. Dlaczego nowoczesnego? Wśród przedszkolaków jest Frida, dziewczynka o zdecydowanie niesłowiańskiej urodzie, jeden z chłopców jest na wózku inwalidzkim, a przedszkole jest wspaniale dostosowane do jego potrzeb, do tego pan Marcel- złota rączka przychodzi do pracy z psem. Przedszkole przyjazne wielokulturowości, osobom z niepełnosprawnością i zwierzętom. Kupuję to, choć wkładam między bajki...

źródło

Rok w przedszkolu to książka, którą warto przejrzeć przed rozpoczęciem przygody w prawdziwym przedszkolu. Oswaja, rozśmiesza i pokazuje, jak wyglądają kolejne miesiące w tej placówce. Jak wyglądają codzienne dni, jakie uroczystości i święta czekają na maluchy. Przedszkolaki mogą opowiadać rodzicom o podobieństwach i różnicach między ich codziennym przedszkolem, a tym z książki. Dzięki wypełnieniu stron, formatu A4, gęsto detalami, możemy bez końca wyszukiwać nowe przedmioty i snuć opowieści o małych bohaterach. Budujemy spostrzegawczość dziecka, pobudzamy wyobraźnię i dowiadujemy się, jak spędza dni  w przedszkolu nasz brzdąc. Mam tylko jedną uwagę, dlaczego to nie jest kreska Emilii Dziubak? Tamte ilustracje były przepiękne i wciągające. Tym przedszkolnym brakuje tej iskierki. Rok w lesie ustawił wysoko ilustracyjną poprzeczkę, dla tej pozycji za wysoko.

Moja pierwsza encyklopedia obrazkowa. Jan Kallwejt

14 kart wypełnionych obrazkami z otoczenia dziecka takich jak, między innymi,  części ciała, członkowie rodziny, wyposażenie pokoju, zwierzęta, pory dnia i roku, zapewniają pełną skupienia i długą zabawę dla dziecka. Możemy do znudzenia powtarzać "to jest bocian", " to jest lampa" , "a to jest rower" i zapewniam Was, że pytanie "co to?" będzie Wam dźwięczeć w głowie długo po odłożeniu książki na półkę.  Możliwości tej pozycji są prawie nieograniczone, możemy prosić dziecko, żeby wskazało palcem dany przedmiot, możemy zadawać pytania dodatkowe, nazywać rzeczy i bawić się w naśladowanie dźwięków. I wszystko to nie wyczerpuje pomysłów na dodatkowe zabawy w oparciu o rysunki. Co tu dużo mówić "Encyklopedia" piękne wpasowała się w etap "cotowania" Naszej prawie dwulatki, która uwielbia się pytać kilkanaście razy o to samo. Do tego opanowała naśladowanie odgłosów kilku zwierzaków oraz rzeczy... i wspólne przeglądanie książki nie należy do cichych i spokojnych. Pytania "co to?" przerywane są co jakiś czas entuzjastycznym okrzykiem "Mama! Miau! Mama! Auto!" i tak sobie radośnie i głośno spędzamy czas.

Podczas gdy moja córka jest wielką fanką "Encyklopedii", ja mam pewne zastrzeżenia do niej. Nie urzeka mnie grafika, a części ciała narysowane osobno wprawiają moją córkę w lekką konsternacje, zdecydowanie łatwiej jest jej rozpoznawać oko czy rękę nieoderwaną od całości. I ten nieszczęsny nos... Tyle mojego narzekania, które w zasadzie się nie liczy, bo książka jest dla dziecka, a dziecko jest zafascynowane. O!

źródło

Kazimierzu, skąd ta forsa?

  "Kazimierzu, skąd ta forsa?" to druga po "Mieszko, ty wikingu" wycieczka historyczna Grażyny Bąkiewicz. Obie książki  z serii "Ale historia..." mają zbliżony układ graficzny; tekst jest urozmaicany komiksem i rysunkami, co sprawia, że czyta się je z przyjemnością i dużo zapamiętuje. Wypełnione po brzegi ciekawostkami, napisane lekko i interesująco, tak powinny wyglądać książki historyczne dla młodzieży. 

  Tym razem klasa profesora Cebuli, wędrując po średniowiecznych miastach, ma za zadanie sprawdzić, jakie źródła finansowania dla swoich inwestycji miał król Kazimierz Wielki, czyli skąd wziął forsę na nowe zamki, mury obronne i inne cuda techniki XIX wieku. Autorka stawia kilka hipotez, łącznie z próbami alchemicznymi, ale nie wskazuje właściwej. Potrafi jednak dać taką wskazówkę, że pobudza do samodzielnego myślenia i szukania odpowiedzi w innych źródłach. Gdyby tak wyglądały moje lekcje historii, nie czytałabym na nich ukradkiem książek, zdecydowanie niehistorycznych.  "Kazimierzu, skąd ta forsa?" kipi wiedzą podaną tak przyjemnie, że nie sposób z niej nie skorzystać. Z książki dowiemy się, dlaczego trutka na szczury była na wagę złota, jak wyglądała edukacja dziewczynek w XIX wieku, dlaczego w miastach unosił się niemiłosierny fetor, a farbowane ubrania moczono w moczu.  

  I jeszcze słów kilka o samym Wielkim Kaziku. Biedaczysko nie doczekał się syna z prawego łoża, mimo że miał aż cztery żony. Dzieci ze związków pozamałżeńskich trudno zliczyć, nie bez powodu Kazimierz Wielki nazwany został donżuanem i kolekcjonerem kobiet. Ponoć, co jakiś czas  targały nim wyrzutami sumienia za własne złe prowadzenie się i wtedy fundował kolejny kościół. I kolejny. I jeszcze jeden. Można by pracę napisać o wpływie romansów króla na rozwój budowli sakralnych w Polsce za jego panowania. Tych smaczków dowiedziałam się jednak już  z innych źródeł, Bąkiewicz tylko delikatnie wspomniała, że lubił flirty z dwórkami i słusznie, to przecież książka dla  młodzieży. Skoro jednak ta niepozorna książka zachęciła mnie do szperania i poszerzania wiedzy o Kaziku, to z pewnością zachęci i dzieciaki. A to byłby wielki sukces tej książki.

Książka przeczytana w ramach wyzwań:

                                       "W 200 książek dookoła świata"

                                                "Celuj w zdanie"

Rok w lesie. Czyli, dokąd tupta nocą jeż.

Pierwsze wrażenia? Jestem oczarowana! Przeglądam stronę za stroną, porównuję i śledzę losy każdego z bohaterów. I mimo, że swój wiek mam, naprawdę jestem zauroczona. Piękna grafika, ciepła kolorystyka dopasowana do pory roku i mnóstwo treści- choć w zasadzie książka jest bez słów. 

Do wyjątkowej wycieczki po lesie zapraszają nas jego mieszkańcy. Samca dzika, która uwielbia kąpiele błotne i marzy o wielkiej miłości i małych warchlaczkach. Jeż, który nie znosi jabłek nabitych na kolce oraz pająk krzyżak, który zaprasza na zwiedzanie swoich sieci wszystkie owady z okolicy. To tylko kilkoro z naszych bohaterów. Z wszystkimi można się przywitać już na pierwszej stronie, gdzie znajduje się rozpiska "kto jest kim" z krótką i zabawną charakterystyką każdego z leśnych zwierzaków. Na każdej z kolejnych kart rozgościł się miesiąc. Podróż rozpoczyna zaśnieżony styczeń, a kończy świąteczny grudzień. Za każdym razem przedstawiony jest ten sam kadr z lasu: leśniczówka, jeziorko, mrowisko i wiele leśnych stworzeń. Dzięki temu zabiegowi możemy wnikliwie przyglądać się obrazom, porównywać i opowiadać niekończące się historie. Emilia Dziubak, nie dość, że stworzyła piękną graficznie opowieść, to również dopracowała ją merytorycznie w najdrobniejszym szczególe. Dlatego przeglądajcie ją uważnie- każdy detal ma znaczenie. Nawet kreci kopiec. Co je wiewórka? Kiedy locha mam młode? Czy wszystki mrówki śpią w nocy? Odpowiedzi szukajcie w Roku w lesie.

Rok w lesie to uczta dla oka i świetna zabawa przeplatana z nauką. Piszę to z wielkim przekonaniem- to piękna, ciekawa i wartościowa książka.

                                                   

Socialsklz:) Umiejętności społeczne twojego dziecka

Umiejętności społeczne twojego dziecka to drugi po Koncentracji  poradnik z serii wydawniczej Samo Sedno, z którą miałam przyjemność się zapoznać. Obie pozycje mają zbliżony układ graficzny, przejrzysty i przyjemny w odbiorze. I w tym miejscu kończą się podobieństwa, a wyłaniają różnice kulturowe. Przyznaję uczciwie, że nie mam serca do amerykańskich poradników. Autorzy zza wielkiej wody lubują się w przydługich wstępach. Opisują w nich, co wniesie w nasze życie książka, którą trzymamy w ręku, czego się z niej nauczymy i co skłoniło autora do jej napisania. I tak przez kilkanaście stron jesteśmy oswajani z zawartością książki. Tu ukłon w stronę polskich autorów, dzięki Wam za krótkie wstępy i wiarę w czytelnika,  że sam odkryje sens książki i udźwignie ciężar treści. Na szczęście wstęp można zignorować i od razu rzucić się na głęboką wodę pierwszego rozdziału, do czego was zachęcam. Tyle tytułem przydługiego wstępu.

Dzisiejsze dzieciaki są zagonione, co do tego nie ma wątpliwości. Dodatkowe lekcje języka angielskiego, basen, może balet. Bardziej zdeterminowani (i lepiej wyposażeni w gotówkę rodzice) ślą dzieci na na kolejne zajęcia- jazdę konną, lekcje tenisa lub gry na skrzypcach. Nie wszyscy jednak pamiętają i wiedzą, że równie ważne, jeśli nie ważniejsze są umiejętności komunikacyjne. To, że ktoś świetnie jeździ konno niewiele mu pomoże w kontaktach interpersonalnych, jeśli nie będzie potrafił podtrzymać rozmowy. Z kolei bardzo dobra znajomość języka angielskiego jest niezaprzeczalnym atutem, choćby na rozmowie kwalifikacyjnej, by jednak do niej doszło, trzeba wiedzieć jak zrobić dobre pierwsze wrażenie. Żyjemy w społeczeństwie, my i nasze dzieci, dlatego umiejętności życia w grupie, konwersacji i integracji społecznych są nie do przecenienia.

Jak zrobić pierwsze dobre wrażenie, to na żywo i to wirtualne? Jak być życzliwym dla innym? Jak schować nieśmiałość do kieszeni i spojrzeć prosto w oczy poznawanej osobie? Jak podtrzymać wdzięcznie rozmowę? Jak korzystać z maila oraz mediów społecznościowych? Jak ułożyć sztućce na stole oraz jak zorganizować przyjęcie? Pozornie, książka dotyka oczywistych, zwyczajnych tematów. Różnica leży w tym, że nie są w powszechnym zwyczaju. Jeśli zależy Wam, by Wasze dziecko przyswoiło sobie komunikacyjną wiedzę tajemną, ułatwcie sobie pracę i skorzystajcie z książki Umiejętności społeczne twojego dziecka. Zapewniam Was, że znajdziecie tam wskazówki, które przydadzą się również Wam. 


Za udostępnienie książki dziękuję Wydawnictwu:

Zeszytowy trening mowy, czyli ćwiczenia logopedyczne dla dzieci.

Po wspólnych przygodach z muchą Fefe nadszedł czas na ćwiczenia. Do startu, gotowi, jedziemy! Zeszyt treningowy to 64 strony kolorowych,  pomysłowych ćwiczeń w przyjemnej, stonowanej oprawie graficznej. Zadania podzielone są według wieku dziecka i stopnia trudności. Dlatego ta pozycja skierowana jest głównie dla rodziców, by razem z dzieckiem rozwiązywali łamigłówki i czuwali nad właściwą wymową głosek. 

Przy każdym ćwiczonym dźwięku znajdują się porady dla rodziców, jak przeprowadzić dane ćwiczenie, na co zwrócić uwagę, i co powinno ich zaniepokoić. Te kilka zdań jest dużym udogodnieniem dla dorosłego; dzięki nim wie, które głoski dziecko wymawia prawidłowo, a które musi poćwiczyć. Z rodzicem lub logopedą.

Zeszyt treningowy to nie tylko żmudne ćwiczenia. To przede wszystkim świetna zabawa! Są tu wycinanki, rozsypanki, historie do opowiedzenia, łamigłówki  i zagadki. Od wyboru do koloru. A ćwiczymy zupełnie przy okazji, mimochodem. Czyli w najlepszy sposób z możliwych. Polecam!  

Za udostępnienie egzemplarza dziękuję:

Mieszko, ty wikingu!, czyli Polanie, to takie ciapciaki w luźnych gaciach

W niedalekiej przyszłości lekcje historii będą wyglądały ciut inaczej niż dziś. Zamiast wkuwania dat i wydarzeń zgodnie z zasadą trzech "Z", uczniowie podróżują w czasie. Przenoszą się do konkretnego wieku, w którym mają zadanie do wykonania, przy pomocy specjalnych ławek.  Przyznaję, pomysł autorki na transport bohaterów do państwa Polan nie jest zbyt finezyjny i nowatorski, ale skuteczny. Przecież jakoś Aleks z przyjaciółmi musiał się znaleźć w X wiecznej puszczy.

Mieszko, ty wikingu! to błyskotliwa książka, napisana z wdziękiem i humorem. Zabawne gry słów oraz wplecenie języka nastolatków sprawia,  że czyta się ją z wielką przyjemnością i szybko. Pisałam już o humorze?:) Ta pozycja nim kipi : Myślałem, że Polanie, to takie ciapciaki w luźnych gaciach, co tylko orzą, sieją i z pokorą znoszą swój wieśniaczy los. Nie sposób się nie uśmiechnąć:) A to tylko odrobina możliwości autorki.

Świetnym pomysłem jest wykorzystanie komiksu, który sprawia, że lektura jeszcze bardziej atrakcyjna w odbiorze. Całość napisana jest lekko, bez zadęcia i profesorskiego tonu. Na luzie. Ale nadal jest to pozycja cenna merytorycznie. Pobudza do samodzielnego myślenia i analizowania. Przypomina, że historia jest nauką, która opiera się na zaufaniu. Można na wiele sposobów tłumaczyć przeszłe wydarzenia i wierzyć, że faktycznie miały miejsce. Skoro nie mamy do dyspozycji opcji podróżowania w czasie, musimy chcąc nie chcąc zaufać skrybom. A skryba też człowiek. I na pewno nie zawsze chciało mu się przepisywać starannie każdy dokument, zwłaszcza, gdy część rękopisu zjadły myszy. Co tylko jeszcze bardziej przypominało mu, że sam by coś ze smakiem spałaszował.

Podsumowując, Mieszko, ty wikingu! to świetne uzupełnienie nie zawsze ciekawych podręczników do nauki historii. Niebanalna, naprawdę ciekawa pozycja. Czekam na kolejne przygody Aleksa. A czy wyżej wymieniony Mieszko był faktycznie wikingiem? Przekonajcie się sami!

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

Za udostępnienie książki dziękuję:

Ten jeden rok, Gayle Forman

źródło

To nie jest pochlebna opinia.
Naprawdę jestem zdziwiona tymi oszałamiająco pozytywnymi recenzjami, które krążą w sieci. 

Przydałby się jakiś głos rozsądku. Oto on.

Pamiętacie film „Przed wschodem słońca”?  Ethan Hawke i Julie Delpy, którzy wpadli na siebie w pociągu i tak wciągnęła ich rozmowa, że postanowili zwiedzić Wiedeń, tylko po to, by spędzić ze sobą więcej czasu. Ujmująca historia miłosna, która nadal mnie oczarowuje. Mam wrażenie,  że Gayle Forman również obejrzała ten film. Willem, główny bohater książki „Ten jeden rok” spędza z nieznajomą dziewczyną wspaniały dzień w Paryżu. Para ma wrażenie, jakby się znała od zawsze, są sobą zafascynowani i kiełkuje już coś na kształt miłości.

Następnego dnia Willem budzi się w szpitalu, po niefortunnym spotkaniu ze skinami, a po jego zjawiskowej dziewczynie nie ma  śladu. Zaczyna się wielkie poszukiwanie.

Nie spodziewajcie się jednak akcji i przygód. Mimo, że Willem-powsinoga odwiedza kilka krajów, w tym bajecznie kolorowe Indie, ... jest nudno. Słowa uznania należą się autorce, która opisuje przeżycia bohatera i kraje tak beznamiętnie, że skutecznie wybija z głowy chęć na podróżowanie.

Sama osoba Willema jest również trudna do zniesienia. Rzadko kiedy główny bohater wzbudza we mnie taką niechęć. Rozpamiętuje dramaty z przeszłości, nie umie się odnaleźć w życiu i mam wrażenie, że najchętniej poprosiłby kogoś, żeby żył za niego. Taki jest bie(d)rny. Zamiast działać, nasz mały chłopiec zgania wszystko na los i jest niczym porzucona chorągiewka targana przez wichry, również namiętności. Bo mimo, że jest zakochany w swojej niesamowitej nieznajomej, nie przeszkadza mu to w kontaktach z innymi dziewczętami. Mniej lub bardziej intymnych. Oczywiście nie mogło i tutaj zabraknąć tragedii w tle. Śmierć ojca, kiepskie relacje z matką to tylko początek. Choć te ostatnie cudownie ulegają naprawie. Słodko.

Książka jest słaba i nieatrakcyjna. Pomysł owszem, był ciekawy- wydanie dwóch książek, z których każda opowiada tę samą historię, ale z innym narratorem. Przy jej wykonaniu zabrało jednak czegoś. Iskry, ikry, czy talentu? 

Chciałam napisać „oceńcie sami”, ale szkoda czasu na tę lekturę.

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

Za udostępnienie książki dziękuję wydawnictwu:

Skup się!

Możemy zrzucać winę na pędzący świat. Na pracodawcę, który wymusza od nas bycie wielozadaniowym, zawsze zmobilizowanym i skupionym pracownikiem. Stoimy w rozkroku, godząc pracę z domem i wyrywając odrobinę świętego czasu wolnego dla siebie. To się ładnie nazywa łączenie kariery z życiem osobistym. Jesteśmy zestresowani, roztrzepani, zniechęceni i rozkojarzeni. Zaraz... chyba nie tylko mi zdarza się zapomnieć kanapek do pracy, prawda?

Od razu uprzedzam, że ta książka nie jest lekiem na brak czasu i, tym bardziej, nie uwolni nas od codziennego wstawania do pracy. Może jednak sprawić, przy Waszej współpracy oczywiście, że będziecie bardziej wypoczęci i skupieni. A i codzienne wstawanie z łóżka będzie mniej przytłaczające.

Koncentracja. Skuteczny trening skupiania uwagi to lektura, która mnie bardzo pozytywnie zaskoczyła. Poradnik, to mało. To kompendium wiedzy z zakresu koncentracji. Książka jest przemyślana, zrozumiała i ciekawa. Dopracowana w każdym szczególe oraz przejrzysta, zarówno w części merytorycznej jak i graficznej. W koncentracji roi się od ćwiczeń i gier - czasem zupełnie nieoczywistych,wspomagających skupianie uwagi. Są labirynty, dyktanda graficzne, rebusy, stereogramy. Agnieszka Forzpańczyk ciekawie i zrozumiale tłumaczy jaki jest udział zmysłów w procesie koncentracji i jak je wykorzystywać na co dzień. Wskazuje metody wspomagania skupiania uwagi; przypomina, dlaczego warto jeść ryby i uprawiać sport. Wyjaśnia na czym polega biofeedback, efekt Stoopa; opisuje techniki pamięciowe i ćwiczenia synchronizujące półkule mózgowe. W książce znalazła się nawet lista utworów muzycznych, które wspierają koncentrację. 

Efekt Stroopa

Źródło

Nazwij kolory jakich użyto do napisania poniższych wyrazów.

Zrób to w przeciągu 15 sekund!

Agnieszka Forzpańczyk  zadbała o czytelników samego końca i za bibliografią dodała dwa bonusy. Pierwszy z nich to płyta CD z ćwiczeniami dla dzieci i dorosłych. Drugi bonus, który mnie, dociekliwego bibliofila wzruszył, to spis książek. Lektur godnych polecenia, które warto przeczytać, żeby poszerzyć swoją wiedzę z zakresu technik szybkiego czytania, gier i zabaw usprawniających koncentrację oraz innych ważnych skoncentrowanych tematów. Jestem zachwycona!

Za udostępnienie poradnika bardzo dziękuję Wydawnictwu Samo Sedno: 

Krótka historia Polski, bez nudy!

Kolejna książka po "Z muchą na luzie ćwiczymy buzie" i "Krótkiej historii starożytnych cywilizacji", która bezbłędnie łączy naukę z wyśmienitą zabawą. Tym razem skupiamy się na pewnym kraju w środku Europy. A to Polska właśnie!

Krótka historia Polski kryje w sobie osiem map obrazujących różne epoki. Razem z ZuzuToys wędrujemy przez Polskę Piastów i Jagiellonów, aż do Odbudowy Kraju i Współczesności. Po drodze widzimy jak zmieniały się granice naszej Ojczyzny, jakie ważne wydarzenia miały miejsce. I jak wyglądało codzienne życie mieszkańców kraju nad Wisłą. Świetna zabawa w bonusie:)

Każda z plansz podobnie jak w  "Krótkiej historii starożytnych cywilizacji"  jest wypełniona rysunkami, pełnymi  ważnych szczegółów, które pomagają zrozumieć i opowiedzieć historię Polski. Uważnie przyglądajcie się najdrobniejszym detalom, każdy z nich jest bowiem świetnym punktem wyjścia do ciekawej historii. Przyznam się, że mi szczególnie przypadły do gustu mapy z Rewolucji Przemysłowej i Odbudowy Kraju. Charakterystyczne elementy mrocznej krainy PRL, meble na wysoki połysk, pustawe półki sklepowe i kartki. Dobrze, że znam tę rzeczywistość tylko z książek.

Za udostępnienie książki dziękuję:

Krótka historia starożytnych cywilizacji

Ta pozycja to świetny wstęp do szkolnej nauki historii, która niestety nie oferuje tak ciekawych graficznie podręczników. Tak, tak- dziś ZuzuToys opowie nam o historii. Bez strachu! Nie będzie nudno! Krótka historia starożytnych cywilizacji to książka obrazkowa, żadnych długaśnych wstępów, opisów i dat. Zamiast tego mamy do dyspozycji osiem plansz, a na każdej z nich starożytne społeczeństwo. Egipt, Grecja, Rzym, Chiny, Mezopotamia to tylko niektóre z krajów, które odwiedzimy. 

 

Każda z plansz jest nafaszerowana postaciami, elementami przyrody i charakterystycznymi budowlami. Są stele, pagody, akwedukt i pałace. Posągi i zwierzęta. I wielu mieszkańców, od władców do rolników. Mnogość rysunków sprawia, że możemy tworzyć rozbudowane historie i za każdym razem zapewniać małych bohaterom nowe przygody.

Atutem książki są również przyjemne, nieskomplikowane ilustracje oraz grube kartonowe strony, które przetrwają oblężenie nawet najbardziej rozkochanych w historii dzieci. Wydawnictwo poszło krok dalej i stworzyło przewodnik dla rodziców (do pobrania tu). Dzięki niemu dorośli przypomną sobie to i owo i nie będą świecić oczami, gdy Potomek zapyta o jakiś arcyciekawy szczególik.

Szkoda, że nasza Latorośl jeszcze nie potrafi docenić takiej lektury. Jej kontakt z książkami na razie ogranicza się do ich podgryzania, ciągnięcia po podłodze i deptania. Od czasu do czasu spojrzy łaskawszym okiem na niektóre z książeczek i poprzygląda się z uwagą obrazkom. Przez chwilę, rzecz jasna. Muszę jeszcze poczekać na wspólne opowiadanie historii i błyskotliwe spostrzeżenia Najmłodszej w rodzinie. Czekam zatem, ciut niecierpliwie ;)

Za udostępnienie książki dziękuję: 

Zgodne rodzeństwo, czyli „Jesteś starsza, musisz być mądrzejsza”

Z dzieciństwa bardzo dobrze pamiętam kłótnie z młodszym bratem. Rzecz jasna, nierzadko dochodziło przy tym do rękoczynów, ale zapewne każdy, kto ma rodzeństwo może się podzielić podobnymi obrazkami z sielankowego dziecięctwa. Przerywane marudzeniem mamo... on za mną wszędzie łazi, on się zaczyna, on, on, on... Bardzo dobrze pamiętam również, znienawidzone przeze mnie zdanie, które wtedy było na porządku dziennym jesteś starsza, musisz być mądrzejsza. Bądź mądrzejsza, czyli - nie kłóć się, podziel się, nie bij i  nie uciekaj, gdy wlecze się za tobą, i twoimi koleżankami. Może i byłam starsza, ale nie na tyle mądra, by prośba (żądanie?) mamy było dla zrozumiałe. Za każdym razem wściekałam się na brata, za to, że wolał bawić się ze mną a nie z kolegami. Czy słusznie?

Zgodne rodzeństwo to poradnik napisany rzetelnie, przejrzyście i z wdziękiem. Autorzy, psycholodzy i  rodzice trójki dzieci, są partnerami do rozmowy, nie wywyższają się, nie nadymają. Łagodnie pokazują, które z utartych, a niekoniecznie zdrowych, zasad można złamać i w jaki sposób. Od pierwszych stron kibicuje Państwu Minge, którzy skupiają się bardziej na starszym dziecku, pokazują w jaki sposób je traktować, i jak nie traktować, gdy w domu pojawia się nowe, obce dziecko. Jak się zachowywać, by nie zrazić go do młodszego rodzeństwa, by nie czuło się gorsze, gdy wszyscy zachwycają się malutkimi uszkami niemowlaka.

Począwszy od decyzji o drugim dziecku i pojawieniu się w domu noworodka Zgodne rodzeństwo prowadzi nas dalej. Między kłótnie, bójki, wspólną zabawę i udział w obowiązkach domowych. Przypomina o teoretycznie oczywistych kwestiach, które wyparowują z głowy, gdy atmosfera w domu robi się gorąca. Tłumaczy, dlaczego nie wolno zmuszać dzieci do dzielenia się zabawkami, czy każdą inną rzeczą, która jest ich. Pokazuje, jak godzić dzieci, jakich słów przy tym nie używać, oraz jak nie wtrącać się, gdy pomoc rodzica jest zbędna. Uczy jak budować trwałą więź między rodzeństwem, by po latach mogli na siebie liczyć.

Ważna lektura, którą zdecydowanie polecam. Nie tylko rodzicom więcej niż jednego dziecka:)
Więcej informacji o Państwu Minge i ich poradni tutaj.

Za udostępnienie poradnika dziękuję Wydawnictwu Edgard/Samo Sedno:

Z muchą na luzie ćwiczymy buzie- zabawy logopedyczne.

Nic nowego nie wniosę, pisząc, że nauka najprzyjemniej i najskuteczniej realizuje się poprzez zabawę, prawda to stara i oczywista. Z tej wiedzy tajemnej korzysta również dr Marta Galewska-Kustra, logopeda, pedagog i autorka książki o przygodach pewnej, niezwykłej muchy. Fefe, jak to owady mają w zwyczaju, nie może usiedzieć na jednym miejscu. Jednak zamiast latać komuś koło ucha, Fefe lata balonem. Poza tym gasi pożary, śpiewa w operze, biega w maratonach i robi mnóstwo innych, nie przystających małej muszce, rzeczy. A wszystko po to, by zupełnie przy okazji przemycić kilka ćwiczeń- dla buzi  i języka.

Każda przygoda małej muchy kończy się króciutkim, przyjemnym ćwiczeniem. Dzieci z pomocą rodzica naśladują dźwięki opisane w książce, chichoczą, cmokają, chrapią i na inne sposoby gimnastykują swoją buzię. Wskazówki dla rodziców w dymkach ułatwiają wykonanie zadań i wyjaśniają, jaka część aparatu artykulacyjnego jest właśnie ćwiczona.

 

Zabawy logopedyczne stworzone zostały z myślą o dzieciach z problemami artykulacyjnymi oraz dla tych, które dopiero zaczynają wchodzić w świat języka mówionego. Książka jest świetnym zamiennikiem zwykłej bajki; oprócz ciekawej historii, daje nam  możliwość wspomagania mówienia. I przede wszystkich- spędzenia w atrakcyjny sposób czasu z dzieckiem :)

Za możliwość przeczytania książki dziękuję:

Byłem Coverboyem.

źródło

Oho, myślę sobie, sięgając po tę książkę, kolejna sławna osoba (celowo nie piszę celebryta, bo autor mógłby się obrazić za taką potwarz), która chce sobie dorobić do emeryturki książką. A ten Mann to już zupełnie idzie na łatwiznę; kilkanaście wygrzebanych starych fotek, parę zdań opisu do każdego zdjęcia i książka gotowa. Ciach, ciach i do biegiem do wydawcy. I tu kłania się powiedzenie: nie oceniaj książki po okładce. 

Owszem, Fotografomannia to zbiór zdjęć z różnych okresów życia Wojciecha Manna, ale duet fotografii z błyskotliwym komentarzem autora to połączenie tak przezabawne, że trudno się oderwać. Obrazki od dzieciństwa do wieku statecznego okraszone subtelną ironią, absurdem i nieprzeciętnym wręcz poczuciem humoru. Autor jest znany ze swojego dystansu do siebie, który w książce rozbrykał się na całego. Do tego umiejętność tkania cieniutkich niteczek ironii, które dostrzec może uważny czytelnik i specyficzne budowanie zdań, tak charakterystyczne dla autora, i mamy świetną lekturę.

Na zachętę przytoczę kilka fragmentów, choć swobodnie mogłabym tu przepisać pół książki :)

Moja Mama, która jeździła bardzo dobrze, uczyła mnie szusować swoją własną metodą. Polegała ona na sterowaniu mną podczas zjazdu za pomocą trzymanej w ręku pętli z szalika nałożonej na szyję. To pozwalało na regulowanie mojej prędkości, a jednocześnie mnie dławiło, w związku z czym robiłem się siny i nie widziałem trasy.  

Uważam, że od czasu do czasu miewałem  momenty profetyczne. Dowodem niech będzie to   interesujące zdjęcie.(...) Aparat jest włączony, o   czym świadczy biała poświata widniejąca na  ekranie. Niemniej, poza poświatą nic więcej nie  widać, być może dlatego, że w chwili  wykonywania fotografii nie był nadawany żaden  program. Nie może być mowy o tym, że odbiornik  uległ awarii, gdyż, jak wiadomo, telewizory Libra  były bezawaryjne. Sytuacja jest więc  niezwykła, a nawet niesamowita, jak w filmie  Duch, czyli Poltergeist. Powróćmy teraz do wątku  mego proroctwa. Uważam, że wykonałem  to zdjęcie, przewidując, iż kiedyś wystąpię w  telewizji. Podświadomie wybrałem moment,  w  którym na ekranie nie było nikogo, w pewnym sensie rezerwując tam miejsce dla siebie. Chociaż jeżeli nieco dłużej popatrzymy na tę fotografię pod odpowiednim kątem, możemy dostrzec kontury jakiejś postaci, konkretnie: postawnego mężczyzny w okularach, o zniewalającym uśmiechu. Ciekawe, kto to może być...

 I co? Dostrzegacie tu postawnego przystojniaka?:)

Z lenistwa wklejam całą stronę:)

O co panu chodzi, panie Kafka?

źródło

Urocza okładka mówi sama za siebie. Będzie sentymentalnie i lekko. I choć z listów Kafki wyłaniają się skrajne emocje nieprzeciętnego człowieka, to jałowa narracja Jacqueline Raoul-Duval skutecznie zmniejsza siłę rażenia samych listów.

Zakochany Kafka to wybór listów miłosnych autorstwa Franza Kafki, kierowanych do pięciu kobiet, wraz z komentarzami. Za tymi listami ukrywa się człowiek nieprzeciętny. Nieprzewidywalny, wybuchowy i  apatyczny, zaślepiony miłością i oziębły, pełen wątpliwości i sprzeczności. Przeżywa potężne huśtawki nastrojów, walczy sam ze sobą i z własnymi, pielęgnowanymi przez lata demonami. Kobiety, które kochał były dla niego natchnieniem- gdy się z nimi nie widywał lub gdy rozstanie wisiało w powietrzu. Natomiast gdy groziła mu wspólna przyszłość z którąś z nich, nagle zaczynał się dusić w  tym byciu we dwoje, czuł się jak pochwycone zwierze. Był w pułapce. Nie zazdroszczę Paniom tak chwiejnego obiektu westchnień. Dopiero pod koniec życia odnalazł tę, przy której czuł się bezpiecznie. A może czuł się tak, bo coraz słabszy?

Czytając Zakochanego Kafkę wiele razy utwierdzałam się w przekonaniu, że nie polubiłabym tego Pana. I nie potrafię nadal zrozumieć, o co mu właściwie chodziło, co mu tak doskwierało. Czy jego oswojone demony to tylko trudna relacja z ojcem, czy kryje się za nimi coś więcej. Miłośnicy twórczości Kafki pewnie będą zawiedzeni tak powierzchownym potraktowaniem pisarza. Sama jestem zdziwiona, że mnie lektura tej książki nie zachęciła do szperania w życiorysie Kafki, do zajrzenia do wszystkich Listów do Mileny, a nie tylko, do tych, które wybrała Jacqueline Raoul-Duval. Czy to zasługa autorki, która chciała zbyt lekko podejść do tej trudnej postaci i przenieść ją pod strzechy, czy może samego Franza, którego osobliwa postać mnie nie urzekła. Wręcz zniechęciła.
Książki nie potrafię polecić, już lepiej sięgnąć po jego Listy.

Książka przeczytana w ramach wyzwania: