Zosia w podróży. Agnieszka Tyszka

Babcia to cudowny wynalazek. Gdy najmłodsze rodzeństwo daje w kość, opiekuńcza mama z trudem wyrabia przy trójce pociech, a wizja wakacji w takich warunkach przeraża, do akcji wkracza babcia. Wkracza i zabiera wszystkie wnuki, poza hałaśliwymi niemowlakami, na wakacje. Nadopiekuńcza mama załatwia jeszcze jedną strażniczkę dla czwórki wycieczkowiczów i w ten sposób dwie babcie z wnukami lądują na Santorini. Niezła i bardzo zróżnicowana gromadka. Zosia z ulicy Kociej w podróży to kolejne po Sekretniku przygody niezwyczajnej rodzinki z Łomianek. Zabawne sytuacje i wszelkie perypetie zaczynają się od pierwszych stron. Energiczne babcie, Mania, która przekręca słowa i rzuca celne uwagi, chłopcy i tytułowa Zosia, która wszystkie przygody i przemyślenie zapisuje w swoim dzienniku. Choć trzeba przyznać, że coraz rzadziej po niego sięga. Woli spacery z kolegą Krisem i nie ma tyle cierpliwości, co kiedyś. Sama przyznaje, że częściej niż zazwyczaj ma muchy w nosie i sama nie potrafi siebie zrozumieć. Oho, ktoś wkracza w ekscytujący i męczący wiek dojrzewania. Zosia jest również wnikliwym obserwatorem, a oprócz  zachwytów nie boi się wydawać również niepochlebnych opinii. Te ostatnie często dotyczą polskich turystów, którzy są mistrzami w narzekaniu, nawet w tak uroczych okolicznościach przyrody jak grecka wyspa. Książka trochę moralizatorska i naiwna, ale tak w sam raz dla dzieci, by mogły przemyśleć czyjeś zachowanie i samemu wysnuć wnioski. Całość jest lekka, przystępna i  przyjemnie się ją czyta, zwłaszcza przed własnymi wakacjami.

Miodowy blok rysunkowy i Księżniczki- zeszyty zadań

"Miodowy blok rysunkowy" to raczej zeszyt różnorodnych zadań, a nie zwykły blok. Kolorowanki te zwyczajne i według kodu, wycinanki, łączenie punktów, szukanie detali to tylko część atrakcji, które czekają w środku na małe rączki. Młodsze dzieci ćwiczą szlaczki i malowanie odciskami palców, trochę starsze mogą oddać się projektowaniu słoików na przetwory. A na odwrocie kartek znajdują się ciekawostki z życia pszczół i pszczelarzy, które potrafią zaskoczyć również dorosłego i dodatkowo uatrakcyjniają całość. Każda strona jest wyśmienitą wycieczką do świata pracowitych pszczół. 

Drugi z zeszytu zadań jest zdecydowanie bardziej dziewczyński. 

W Stubarwnym Zamku mieszka dziewięć rozbrykanych księżniczek o osobliwych imionach: Fiorella, Mella, Zorella, Stella, Nella, dobrze, że w tym gronie udziwnionych imion znalazła się również swojska Jagódka. Zabawa zaczyna się w momencie, gdy z Zamczyska znikają wszystkie kolory, a siostry muszą je odnaleźć. Razem z księżniczki przystępujemy zatem do poszukiwań, kolorujemy, szukamy zagubionych rzeczy na rysunku i pokonujemy labirynty. Jestem pewna, że małe dziewczynki z wielkim zapałem będą kolorować sukienki sióstr i marzyć o tym, by samą być choć przez chwilę taką małą księżniczką mieszkającą w zamku. Zaletą tego "Księżniczek" jest moc atrakcji w środku oraz sztywna podkładka, dzięki której blok sprawdza się również w warunkach podwórkowych. Minusem jest kiepska, w mojej opinii, kreska, ale na szczęście ciekawe zadania przyćmiewają ten drobny mankament.

Kazimierzu, skąd ta forsa?

  "Kazimierzu, skąd ta forsa?" to druga po "Mieszko, ty wikingu" wycieczka historyczna Grażyny Bąkiewicz. Obie książki  z serii "Ale historia..." mają zbliżony układ graficzny; tekst jest urozmaicany komiksem i rysunkami, co sprawia, że czyta się je z przyjemnością i dużo zapamiętuje. Wypełnione po brzegi ciekawostkami, napisane lekko i interesująco, tak powinny wyglądać książki historyczne dla młodzieży. 

  Tym razem klasa profesora Cebuli, wędrując po średniowiecznych miastach, ma za zadanie sprawdzić, jakie źródła finansowania dla swoich inwestycji miał król Kazimierz Wielki, czyli skąd wziął forsę na nowe zamki, mury obronne i inne cuda techniki XIX wieku. Autorka stawia kilka hipotez, łącznie z próbami alchemicznymi, ale nie wskazuje właściwej. Potrafi jednak dać taką wskazówkę, że pobudza do samodzielnego myślenia i szukania odpowiedzi w innych źródłach. Gdyby tak wyglądały moje lekcje historii, nie czytałabym na nich ukradkiem książek, zdecydowanie niehistorycznych.  "Kazimierzu, skąd ta forsa?" kipi wiedzą podaną tak przyjemnie, że nie sposób z niej nie skorzystać. Z książki dowiemy się, dlaczego trutka na szczury była na wagę złota, jak wyglądała edukacja dziewczynek w XIX wieku, dlaczego w miastach unosił się niemiłosierny fetor, a farbowane ubrania moczono w moczu.  

  I jeszcze słów kilka o samym Wielkim Kaziku. Biedaczysko nie doczekał się syna z prawego łoża, mimo że miał aż cztery żony. Dzieci ze związków pozamałżeńskich trudno zliczyć, nie bez powodu Kazimierz Wielki nazwany został donżuanem i kolekcjonerem kobiet. Ponoć, co jakiś czas  targały nim wyrzutami sumienia za własne złe prowadzenie się i wtedy fundował kolejny kościół. I kolejny. I jeszcze jeden. Można by pracę napisać o wpływie romansów króla na rozwój budowli sakralnych w Polsce za jego panowania. Tych smaczków dowiedziałam się jednak już  z innych źródeł, Bąkiewicz tylko delikatnie wspomniała, że lubił flirty z dwórkami i słusznie, to przecież książka dla  młodzieży. Skoro jednak ta niepozorna książka zachęciła mnie do szperania i poszerzania wiedzy o Kaziku, to z pewnością zachęci i dzieciaki. A to byłby wielki sukces tej książki.

Książka przeczytana w ramach wyzwań:

                                       "W 200 książek dookoła świata"

                                                "Celuj w zdanie"

Detektyw Pierre w labiryncie, czyli przygoda czeka na człowieka!

Przygoda czeka na człowieka! Tylko spokojnie, nie biegnij po walizkę, nie musisz się pakować. Wystarczy, że ukradniesz światu trochę czasu i wygodnie rozsiądziesz się z książką na kolanach. Już? To zaczynamy! Zapraszam do Operyża, gdzie z miejscowego muzeum został ukradziony osobliwy eksponat. Kamień Chaosu, który przemienia wszystko w labirynt. To niebywała gratka dla złodziei i wielkie zagrożenie dla miasta, które w błyskawicznym tempie zmienia się w plątaninę labiryntów. Na szczęście w Operyżu mieszka nietypowy detektyw Pierre, którego pasją są właśnie labirynty. Mimo, że jest świetnym specjalistą, Pierre nie jest w stanie sam schwytać porywacza, potrzebna mu jest jego asystentka Carmen oraz my, czytelnicy. To tutaj zaczyna się nasza rola. Detektyw Pierre w labiryncie to książka- gra. Na każdej stronie mamy do wykonania kilka zadań, kilka postaci do wypatrzenia w gęstym tłumie, a gdy to zrobimy- możemy ruszyć w  pościg za Panem X, krętymi ścieżkami labiryntów.

Przestrzeń na ilustracjach jest bardzo dobrze zagospodarowana; co prawda jest gdzie włożyć przysłowiową szpilkę, ale nagromadzenie postaci i przedmiotów jest tak wielkie, że aż kręci się głowie. Zapewniam Was jednak, że z każdą kolejną stroną jest łatwiej odnaleźć ukryte przedmioty i frajda z odkrywania nowych labiryntów rośnie. Jestem pełna podziwu dla ich twórcy, zresztą spójrzcie sami, ile szczegółów jest na stronie:

Ile szczegółów! TU

Detektyw Pierre w labiryncie został przeze mnie przetestowany w samotności oraz w towarzystwie i zdecydowanie polecam drugą opcję. Więcej śmiechu, trochę zdrowego ducha rywalizacji i mnóstwo radości. Serdecznie ją polecam, choć wcale nie trzeba jej zachwalać, "Pierre" jest bowiem dużym sukcesem wydawniczym. Tłumaczony na kolejne języki, pojawił się na FB oraz Instagramie a tutaj (właśnie tu) znajdziecie więcej szczegółów o książce. Na koniec, wszystkim tym, którzy są ciekawi, kto miał tyle cierpliwości i umiejętności, by stworzyć tę labiryntową dżunglę polecam stronę firmy IC4DESIGN, w której działa ilustrator Hiro Kamigaki. Raz jeszcze polecam. I nie dajcie sobie wmówić, że to książka tylko dla dzieci! 

Książka przeczytana (prześledzona) w ramach: 

Rok w lesie. Czyli, dokąd tupta nocą jeż.

Pierwsze wrażenia? Jestem oczarowana! Przeglądam stronę za stroną, porównuję i śledzę losy każdego z bohaterów. I mimo, że swój wiek mam, naprawdę jestem zauroczona. Piękna grafika, ciepła kolorystyka dopasowana do pory roku i mnóstwo treści- choć w zasadzie książka jest bez słów. 

Do wyjątkowej wycieczki po lesie zapraszają nas jego mieszkańcy. Samca dzika, która uwielbia kąpiele błotne i marzy o wielkiej miłości i małych warchlaczkach. Jeż, który nie znosi jabłek nabitych na kolce oraz pająk krzyżak, który zaprasza na zwiedzanie swoich sieci wszystkie owady z okolicy. To tylko kilkoro z naszych bohaterów. Z wszystkimi można się przywitać już na pierwszej stronie, gdzie znajduje się rozpiska "kto jest kim" z krótką i zabawną charakterystyką każdego z leśnych zwierzaków. Na każdej z kolejnych kart rozgościł się miesiąc. Podróż rozpoczyna zaśnieżony styczeń, a kończy świąteczny grudzień. Za każdym razem przedstawiony jest ten sam kadr z lasu: leśniczówka, jeziorko, mrowisko i wiele leśnych stworzeń. Dzięki temu zabiegowi możemy wnikliwie przyglądać się obrazom, porównywać i opowiadać niekończące się historie. Emilia Dziubak, nie dość, że stworzyła piękną graficznie opowieść, to również dopracowała ją merytorycznie w najdrobniejszym szczególe. Dlatego przeglądajcie ją uważnie- każdy detal ma znaczenie. Nawet kreci kopiec. Co je wiewórka? Kiedy locha mam młode? Czy wszystki mrówki śpią w nocy? Odpowiedzi szukajcie w Roku w lesie.

Rok w lesie to uczta dla oka i świetna zabawa przeplatana z nauką. Piszę to z wielkim przekonaniem- to piękna, ciekawa i wartościowa książka.

                                                   

Mieszko, ty wikingu!, czyli Polanie, to takie ciapciaki w luźnych gaciach

W niedalekiej przyszłości lekcje historii będą wyglądały ciut inaczej niż dziś. Zamiast wkuwania dat i wydarzeń zgodnie z zasadą trzech "Z", uczniowie podróżują w czasie. Przenoszą się do konkretnego wieku, w którym mają zadanie do wykonania, przy pomocy specjalnych ławek.  Przyznaję, pomysł autorki na transport bohaterów do państwa Polan nie jest zbyt finezyjny i nowatorski, ale skuteczny. Przecież jakoś Aleks z przyjaciółmi musiał się znaleźć w X wiecznej puszczy.

Mieszko, ty wikingu! to błyskotliwa książka, napisana z wdziękiem i humorem. Zabawne gry słów oraz wplecenie języka nastolatków sprawia,  że czyta się ją z wielką przyjemnością i szybko. Pisałam już o humorze?:) Ta pozycja nim kipi : Myślałem, że Polanie, to takie ciapciaki w luźnych gaciach, co tylko orzą, sieją i z pokorą znoszą swój wieśniaczy los. Nie sposób się nie uśmiechnąć:) A to tylko odrobina możliwości autorki.

Świetnym pomysłem jest wykorzystanie komiksu, który sprawia, że lektura jeszcze bardziej atrakcyjna w odbiorze. Całość napisana jest lekko, bez zadęcia i profesorskiego tonu. Na luzie. Ale nadal jest to pozycja cenna merytorycznie. Pobudza do samodzielnego myślenia i analizowania. Przypomina, że historia jest nauką, która opiera się na zaufaniu. Można na wiele sposobów tłumaczyć przeszłe wydarzenia i wierzyć, że faktycznie miały miejsce. Skoro nie mamy do dyspozycji opcji podróżowania w czasie, musimy chcąc nie chcąc zaufać skrybom. A skryba też człowiek. I na pewno nie zawsze chciało mu się przepisywać starannie każdy dokument, zwłaszcza, gdy część rękopisu zjadły myszy. Co tylko jeszcze bardziej przypominało mu, że sam by coś ze smakiem spałaszował.

Podsumowując, Mieszko, ty wikingu! to świetne uzupełnienie nie zawsze ciekawych podręczników do nauki historii. Niebanalna, naprawdę ciekawa pozycja. Czekam na kolejne przygody Aleksa. A czy wyżej wymieniony Mieszko był faktycznie wikingiem? Przekonajcie się sami!

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

Za udostępnienie książki dziękuję:

Krótka historia Polski, bez nudy!

Kolejna książka po "Z muchą na luzie ćwiczymy buzie" i "Krótkiej historii starożytnych cywilizacji", która bezbłędnie łączy naukę z wyśmienitą zabawą. Tym razem skupiamy się na pewnym kraju w środku Europy. A to Polska właśnie!

Krótka historia Polski kryje w sobie osiem map obrazujących różne epoki. Razem z ZuzuToys wędrujemy przez Polskę Piastów i Jagiellonów, aż do Odbudowy Kraju i Współczesności. Po drodze widzimy jak zmieniały się granice naszej Ojczyzny, jakie ważne wydarzenia miały miejsce. I jak wyglądało codzienne życie mieszkańców kraju nad Wisłą. Świetna zabawa w bonusie:)

Każda z plansz podobnie jak w  "Krótkiej historii starożytnych cywilizacji"  jest wypełniona rysunkami, pełnymi  ważnych szczegółów, które pomagają zrozumieć i opowiedzieć historię Polski. Uważnie przyglądajcie się najdrobniejszym detalom, każdy z nich jest bowiem świetnym punktem wyjścia do ciekawej historii. Przyznam się, że mi szczególnie przypadły do gustu mapy z Rewolucji Przemysłowej i Odbudowy Kraju. Charakterystyczne elementy mrocznej krainy PRL, meble na wysoki połysk, pustawe półki sklepowe i kartki. Dobrze, że znam tę rzeczywistość tylko z książek.

Za udostępnienie książki dziękuję:

Sekretnik Zosi z ulicy Kociej

Jeśli chcecie wiedzieć jak wygląda ogród ponurego dyrektora fabryki opon oraz stworzyć własną listę pechowych sytuacji, które mogą przytrafić się kotu, nie wahajcie się. Pędźcie do księgarni. Sekretnik Zosi został stworzony z myślą o Was.

Sekretnik utrzymany jest w konwencji zeszytu zadań, gdzie na każdej stronie Młody Czytelnik może wykazać się błyskotliwością umysłu i zapisywać swoje najbardziej szalone pomysły. Od drzewa genealogicznego, przez listę rzeczy, których nie lubi najbardziej na świecie, po wspomnianą już wcześniej listę pechowych sytuacji, które mogą przytrafić się kotu. Sekretnik jest zdecydowanie niebanalną pozycją dla dzieci w wieku szkolnym. Rozśmiesza, uczy, pobudza do myślenia. Momentami postawa Kasi nie jest wzorcowa, ale myślę, że właśnie dzięki temu jest atrakcyjna dla Młodych Czytelników. Przypomnijcie sobie własne bunty i narzekania, że plan lekcji jest byle jaki, że nie lubicie szpinaku lub innych zdrowych pyszności. To, że Zosia nie jest idealną, ugrzecznioną panienką sprawia, że łatwiej i chętniej można się z nią zaprzyjaźnić.

  

Piękne hasło! Powinno zawisnąć w widocznym miejscu w każdym domu przed Świętami Bożego Narodzenia. U nas koniecznie! :)

Ta pozycja to kłębowisko atrakcji, niebanalnych zadań, nieoczywistych spojrzeń na codzienne sprawy i mnóstwo humoru. Sekretnik jest do tego nowoczesny i bardzo na czasie. W szkole Zosi jest akcja uwalniania książek z półek, czyli bookcrossing. Babcia Zelmer jest studentką i uczęszcza na  zajęcia uniwersytetu Trzeciego Wieku, a Zosia razem z Czytelnikiem wymyśla kreatywne zajęcia, by oderwać swojego kolegę od komputera. A na szkolne drugie śniadanie Zosia dostaje same zdrowe przekąski, z natką pietruszki włącznie. W książce nie brakuje również uniwersalnych wartości, takich z błyskiem w oku, jak lista dobrych uczynków. Dla babci, mamy i polnej myszy, o!

U nas odkurzacz świetnie spisywał się jako usypiacz latorośli. Zwyciężył w pojedynku z suszarką do włosów, która po kilkunastu nocach padła z wyczerpania. Na amen.

Za udostępnienie książki dziękuję:

Krótka historia starożytnych cywilizacji

Ta pozycja to świetny wstęp do szkolnej nauki historii, która niestety nie oferuje tak ciekawych graficznie podręczników. Tak, tak- dziś ZuzuToys opowie nam o historii. Bez strachu! Nie będzie nudno! Krótka historia starożytnych cywilizacji to książka obrazkowa, żadnych długaśnych wstępów, opisów i dat. Zamiast tego mamy do dyspozycji osiem plansz, a na każdej z nich starożytne społeczeństwo. Egipt, Grecja, Rzym, Chiny, Mezopotamia to tylko niektóre z krajów, które odwiedzimy. 

 

Każda z plansz jest nafaszerowana postaciami, elementami przyrody i charakterystycznymi budowlami. Są stele, pagody, akwedukt i pałace. Posągi i zwierzęta. I wielu mieszkańców, od władców do rolników. Mnogość rysunków sprawia, że możemy tworzyć rozbudowane historie i za każdym razem zapewniać małych bohaterom nowe przygody.

Atutem książki są również przyjemne, nieskomplikowane ilustracje oraz grube kartonowe strony, które przetrwają oblężenie nawet najbardziej rozkochanych w historii dzieci. Wydawnictwo poszło krok dalej i stworzyło przewodnik dla rodziców (do pobrania tu). Dzięki niemu dorośli przypomną sobie to i owo i nie będą świecić oczami, gdy Potomek zapyta o jakiś arcyciekawy szczególik.

Szkoda, że nasza Latorośl jeszcze nie potrafi docenić takiej lektury. Jej kontakt z książkami na razie ogranicza się do ich podgryzania, ciągnięcia po podłodze i deptania. Od czasu do czasu spojrzy łaskawszym okiem na niektóre z książeczek i poprzygląda się z uwagą obrazkom. Przez chwilę, rzecz jasna. Muszę jeszcze poczekać na wspólne opowiadanie historii i błyskotliwe spostrzeżenia Najmłodszej w rodzinie. Czekam zatem, ciut niecierpliwie ;)

Za udostępnienie książki dziękuję: 

Najsłynniejsze Obrazy Świata - Teczka Inspiracji

Tego jeszcze nie było! Jakby takie cacko nazwać? Zestaw? Projekt? Czy jak sprytnie określiła swój pomysł autorka: Teczka inspiracji. Co prawda, trudno nazwać książką luźne kartki z opisanymi zdjęciami, ale nie o nazewnictwo przecież chodzi, a o zawartość. A zawartość jest godna podziwu. 

Teczka inspiracji składa się  20 kart w formacie A3 (pierwszy plus za rozmiar), dzięki którym możemy pokazać dziecku (a sobie przypomnieć) jedne z najsłynniejszych obrazów świata. To wyśmienity sposób na spędzenie czasu z dzieckiem, połączenie nauki i zabawy oraz otaczanie latorośli sztuką.

Każda z kart jest poświęcona jednemu dziełu, zawiera jego zdjęcie oraz garść ciekawych informacji o malarzu i samym obrazie. Na jej odwrocie jest kolorowanka stworzona na podstawie danego arcydzieła, delikatnie uproszczona, by dziecko mogło z czerpać z malowania radość.

Karty są sztywne, z grubego papieru i swobodnie można na nich malować, bez stresu, że farba przecieknie. Co istotne, całość nie jest zszyta, tylko włożona luzem do teczki. Dzięki temu wygodnie się z nich korzysta, nie trzeba wydzierać kartek, a gotową pracę można dać komuś bliskiemu w prezencie. Cała treść jest w języku polskim i angielskim, co jest kolejnym, już sama nie wiem, którym, plusem. Hm... coś za bardzo tu słodzę, ale naprawdę urzekła mnie ta teczka:) Świetny, przemyślany pomysł i staranne, dopieszczone wykonanie. Brawo!

Kilka informacji:

Wymiary teczki i kart: 42x30 cm, format A3 !
Ilość stron: 42
Produkt dla dzieci 8+

Jeśli podoba Wam się Teczka Inspiracji, odwiedźcie tę stronę http://zuzutoys.pl
Za udostępnienie zestawu dziękuję:

#3 Sherlock, Lupin i Ja. Tajemnica szkarłatnej róży

Źródło

Kto z namaszczeniem czyta  artykuły napisane wytłuszczoną czcionką, które wręcz krzyczą z pierwszych stron gazet? Na pewno nie Sherlock! Holmes zdecydowanie woli prześledzić uważnie wszelkie ogłoszenia napisane mikroskopijną czcionką, szemrane oferty i niecodzienne zagadki. W taki właśnie sposób nasz detektyw w codziennej gazecie odkrył szyfr. Dziwaczny kod, podpisany jako zagadka szachowa, okazał się blefem i biletem wstępu do kolejnej, niebezpiecznej przygody.

Tym razem, trójka znanych nam bardzo dobrze niespokojnych duchów, wpada w naprawdę poważne tarapaty. Reaktywacja gangu sprzed lat, morderstwa i tytułowa szkarłatna róża pozostawiana na miejscu zbrodni to tylko przedsmak przygód. A wszystko to dzieje się w ośnieżonym Londynie z XIX wieku. Nic tylko usiąść i czytać:) 

Bardzo dobrze skonstruowany wątek detektywistyczny oraz nieśmiały, niezdecydowany wątek miłosny sprawiają, że książkę czyta się uważnie i błyskawicznie. Po raz kolejny stwierdzam, że choć to lektura dla dzieci, dorośli również mogą się przy niej świetnie bawić. Czekam na wydanie czwartej części przygód Shelrocka, Lupina i Irene:)

Za możliwość przeczytania książki dziękuję:

Książka bierze udział w wyzwaniu:

#2 Sherlock Lupin i ja. Ostatni akt w operze

Źródło

Londyn wzywa!

Irene wraz z ojcem i panem Nelsonem wyrusza do Londynu. Oficjalnym powodem wyprawy jest występ sławnej śpiewaczki Ophelii Merridew, którego nie sposób przegapić. Prawdziwy motyw jest inny, rodzina Irene ucieka przed wojenną zawieruchą. Jest wrzesień 1870 roku, trwa wojna francusko-pruska.

Młodociani detektywi wracają

 

W Londynie, oprócz wizyty w operze, na Irene czeka dwóch przyjaciół poznanych latem, na wakacjach w Saint- Malo. Niestety na pierwsze umówione spotkanie nie dociera Lupin. Przyjaciele dopiero z gazety dowiadują się, że jego ojciec, znany cyrkowiec, został oskarżony  o morderstwo. Théophraste jest podejrzany o zabicie asystenta sławnego kompozytora Giuseppe Barziniego i osadzony w areszcie. Trójka nastolatków ma tym samym bardzo osobiste zadanie do wykonania. Wierzą, że to nie Théophraste jest mordercą, muszą więc znaleźć prawdziwego zabójcę i udowodnić tym samym niewinność taty Lupina. Oczywiście to dopiero początek pełnych zwrotów akcji przygód.

Motyle w brzuchu 

Mimo że zdecydowanie zawyżam średnią wieku czytelników tej serii, nie przeszkadza mi to. Sherlock Lupin i ja to ciekawa i zawadiacka lektura na umilenie sobie popołudnia. 

W tej części nasi bohaterowie są ciut starsi, trochę inaczej patrzą na świat i na samych siebie. Jest pierwszy pocałunek, pierwsze drżenie ramion i małe rozterki sercowe. Nie przyćmiewają one fabuły, a łagodnie przypominają nam, trochę starszym, jak to jest mieć pierwsze, delikatne motyle w brzuchu.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Zielona Sowa