Chata Magoda. Ucieczka na wieś.

W 2004 roku Jagodę i Maćka znudziło miejskie życie na tyle, że postanowili zaszyć się na wsi. Decyzja na czasie, rzucić pracę, najlepiej w korporacji, i zacząć wszystko od nowa na łonie natury. Odkrywać swoje talenty, nowe pasje i zarabiać na nich. Bardzo pociągające, modne, ale niełatwe. Wybrali Bieszczady. Kupili ziemię, znaleźli drewniany dom pod Rzeszowem, przenieśli go(!) do Lutowisk i zaczęli myśleć, z czego będą się na tej wsi utrzymywać. Wybrali prowadzenie gospodarstwa agroturystycznego.

Zdecydowanie p. Jagoda odrobiła swoje zadanie domowe. Doświadczenie zdobyte w agencji reklamowej wykorzystuje cały czas przy tworzeniu sielskiego wizerunku agroturystyki. Dopieszczony, pełen pięknych zdjęć blog, starannie prowadzona strona na FB zachwycają i zapraszają do odwiedzin tytułowej Chaty. Magoda podbiła moje serce, na razie tylko na odległość, na długo przez wydaniem książki. Najpierw był artykuł w gazecie, potem śledziłam blog i zachwycałam się zdjęciami. Piękny rustykalny wystrój, przemyślany do najdrobniejszego szczegółu, idealnie trafia w moje wyobrażenie o wnętrzu idealnym. Urocze chaty, zadbany ogródek i góry spowite poranną mgłą, to prawdziwa uczta dla oczu. Książka jest równie czarująca, to swoisty kolaż historii bohaterów, opisu życia w zgodzie z rytmem natury oraz poradnik, od czego zacząć przeprowadzkę na wieś. Co prawda wstęp o czterech żywiołach jest trochę banalny, ale zdjęcia to rekompensują. Przyjemnie się ją czyta i przegląda, wspaniałe zdjęcia po raz kolejny kuszą i zapraszają do odwiedzin. I choć sama w sobie odkrywcza nie jest, a rady, zwłaszcza ogródkowe, bo w tym temacie jestem na bieżąco, powielone są z innych źródeł, to autorka zgrabnie wszystko układa w całość. Znajdziemy tu kilka pomysłów DIY na dekoracje, przepisy na smakołyki i przypomnimy sobie zasady ściółkowania. Nowością dla mnie była część o przenoszeniu chat, opisana krok po kroku. 

„Chata Magoda. Ucieczka na wieś” to kolejny udany krok strategii marketingowej i wspaniała reklama gospodarstwa. Tylko gratulować autorce, że potrafi tworzyć tak piękną otoczkę. Moje uczucie jednak trochę stopniało, po wczytaniu się w opinie gości Magody na forach innych niż strona gospodarstwa na FB, bo z niej ponoć znikają neutralne i krytyczne opinie, a ostają się tylko laurki. Zdziwiłam się tak wieloma rozgoryczonymi głosami, że owszem miejsce jest urzekające, ale p. Jagoda mniej, że wręcz nie lubi ludzi. Może rzeczywistość wypada blado przy napompowanym przez blog wyobrażeniu o sielskim, anielskim urlopie w pięknym okolicznościach przyrody. Z drugiej strony niełatwo jest być zapewne służącym we własnym domu, a goście potrafią być różni.  Żeby się wypowiedzieć, trzeba by odwiedzić gospodarzy i na własnej skórze przekonać się o ich życzliwości lub jej braku. Szkoda, że te Bieszczady tak daleko, a ceny w Magodzie bardziej hotelowe niż agroturystyczne. Póki co zostaje książka. Na dobry początek.


Książka przeczytana w ramach Celowania.

Tracy Hogg. Język dwulatka, czyli grunt to okładka

Mam przed sobą "Język dwulatka" słynnej "zaklinaczki dzieci". Swoim podejściem do ich wychowania, Hogg wielkie grono zwolenników, choć oczywiście znaleźli się i tacy, którzy twierdzą, że "Tracy chrzani bez sensu". Ja mam mieszane uczucia, ale nie to jest dziś clou sprawy. Dodam, że konkretnie trzymam w ręku wydanie z 2003 roku, co jest bardzo istotne, ponieważ tym razem nie skupię się na treści książki, ale na jej okładce. Od razu wyjaśniam, nie piętnuję słabszych okładek dla rozrywki oraz nie interesuję się w niestosowny sposób ciałami dzieci. Mimo to, coś zakłuło mnie w oczy. Spójrzcie uważnie. Niby nic takiego, ale robi się trochę niesmacznie. Zastanawiam się, dlaczego właśnie to zdjęcie dziewczynki powędrowało na okładkę? Pewnie czas gonił, rynek czekał i ktoś nie zauważył, że jest coś nie tak z fotografią. Na pewno tak właśnie było, ale niesmak pozostaje. A wisienką na okładce jest zdanie "moja mama mnie rozumie". W takim razie, gdzie jest tata? Chyba, że tata to jakiś tępy typ, który swojej żony nie potrafi rozumieć, a co dopiero dziecka. Dobrze, że sam potrafi buty zasznurować, biedaczek. Co ciekawe, Weltbild wydawało poradnik z niefortunną okładką aż do roku 2011, dopiero kolejne wydanie, tym razem Świata Książki z 2012 roku poprawiło ją. Od razu lepiej prawda? Dziecko wygląda godniej i "Moi rodzice mnie rozumieją"- rodzina w komplecie. Taką zmianę na lepsze, to ja rozumiem!

źródło

Książka przeczytana w ramach:

                                                "W 200 książek dookoła świata"

                                                "Celuj w zdanie"

Socialsklz:) Umiejętności społeczne twojego dziecka

Umiejętności społeczne twojego dziecka to drugi po Koncentracji  poradnik z serii wydawniczej Samo Sedno, z którą miałam przyjemność się zapoznać. Obie pozycje mają zbliżony układ graficzny, przejrzysty i przyjemny w odbiorze. I w tym miejscu kończą się podobieństwa, a wyłaniają różnice kulturowe. Przyznaję uczciwie, że nie mam serca do amerykańskich poradników. Autorzy zza wielkiej wody lubują się w przydługich wstępach. Opisują w nich, co wniesie w nasze życie książka, którą trzymamy w ręku, czego się z niej nauczymy i co skłoniło autora do jej napisania. I tak przez kilkanaście stron jesteśmy oswajani z zawartością książki. Tu ukłon w stronę polskich autorów, dzięki Wam za krótkie wstępy i wiarę w czytelnika,  że sam odkryje sens książki i udźwignie ciężar treści. Na szczęście wstęp można zignorować i od razu rzucić się na głęboką wodę pierwszego rozdziału, do czego was zachęcam. Tyle tytułem przydługiego wstępu.

Dzisiejsze dzieciaki są zagonione, co do tego nie ma wątpliwości. Dodatkowe lekcje języka angielskiego, basen, może balet. Bardziej zdeterminowani (i lepiej wyposażeni w gotówkę rodzice) ślą dzieci na na kolejne zajęcia- jazdę konną, lekcje tenisa lub gry na skrzypcach. Nie wszyscy jednak pamiętają i wiedzą, że równie ważne, jeśli nie ważniejsze są umiejętności komunikacyjne. To, że ktoś świetnie jeździ konno niewiele mu pomoże w kontaktach interpersonalnych, jeśli nie będzie potrafił podtrzymać rozmowy. Z kolei bardzo dobra znajomość języka angielskiego jest niezaprzeczalnym atutem, choćby na rozmowie kwalifikacyjnej, by jednak do niej doszło, trzeba wiedzieć jak zrobić dobre pierwsze wrażenie. Żyjemy w społeczeństwie, my i nasze dzieci, dlatego umiejętności życia w grupie, konwersacji i integracji społecznych są nie do przecenienia.

Jak zrobić pierwsze dobre wrażenie, to na żywo i to wirtualne? Jak być życzliwym dla innym? Jak schować nieśmiałość do kieszeni i spojrzeć prosto w oczy poznawanej osobie? Jak podtrzymać wdzięcznie rozmowę? Jak korzystać z maila oraz mediów społecznościowych? Jak ułożyć sztućce na stole oraz jak zorganizować przyjęcie? Pozornie, książka dotyka oczywistych, zwyczajnych tematów. Różnica leży w tym, że nie są w powszechnym zwyczaju. Jeśli zależy Wam, by Wasze dziecko przyswoiło sobie komunikacyjną wiedzę tajemną, ułatwcie sobie pracę i skorzystajcie z książki Umiejętności społeczne twojego dziecka. Zapewniam Was, że znajdziecie tam wskazówki, które przydadzą się również Wam. 


Za udostępnienie książki dziękuję Wydawnictwu:

Skup się!

Możemy zrzucać winę na pędzący świat. Na pracodawcę, który wymusza od nas bycie wielozadaniowym, zawsze zmobilizowanym i skupionym pracownikiem. Stoimy w rozkroku, godząc pracę z domem i wyrywając odrobinę świętego czasu wolnego dla siebie. To się ładnie nazywa łączenie kariery z życiem osobistym. Jesteśmy zestresowani, roztrzepani, zniechęceni i rozkojarzeni. Zaraz... chyba nie tylko mi zdarza się zapomnieć kanapek do pracy, prawda?

Od razu uprzedzam, że ta książka nie jest lekiem na brak czasu i, tym bardziej, nie uwolni nas od codziennego wstawania do pracy. Może jednak sprawić, przy Waszej współpracy oczywiście, że będziecie bardziej wypoczęci i skupieni. A i codzienne wstawanie z łóżka będzie mniej przytłaczające.

Koncentracja. Skuteczny trening skupiania uwagi to lektura, która mnie bardzo pozytywnie zaskoczyła. Poradnik, to mało. To kompendium wiedzy z zakresu koncentracji. Książka jest przemyślana, zrozumiała i ciekawa. Dopracowana w każdym szczególe oraz przejrzysta, zarówno w części merytorycznej jak i graficznej. W koncentracji roi się od ćwiczeń i gier - czasem zupełnie nieoczywistych,wspomagających skupianie uwagi. Są labirynty, dyktanda graficzne, rebusy, stereogramy. Agnieszka Forzpańczyk ciekawie i zrozumiale tłumaczy jaki jest udział zmysłów w procesie koncentracji i jak je wykorzystywać na co dzień. Wskazuje metody wspomagania skupiania uwagi; przypomina, dlaczego warto jeść ryby i uprawiać sport. Wyjaśnia na czym polega biofeedback, efekt Stoopa; opisuje techniki pamięciowe i ćwiczenia synchronizujące półkule mózgowe. W książce znalazła się nawet lista utworów muzycznych, które wspierają koncentrację. 

Efekt Stroopa

Źródło

Nazwij kolory jakich użyto do napisania poniższych wyrazów.

Zrób to w przeciągu 15 sekund!

Agnieszka Forzpańczyk  zadbała o czytelników samego końca i za bibliografią dodała dwa bonusy. Pierwszy z nich to płyta CD z ćwiczeniami dla dzieci i dorosłych. Drugi bonus, który mnie, dociekliwego bibliofila wzruszył, to spis książek. Lektur godnych polecenia, które warto przeczytać, żeby poszerzyć swoją wiedzę z zakresu technik szybkiego czytania, gier i zabaw usprawniających koncentrację oraz innych ważnych skoncentrowanych tematów. Jestem zachwycona!

Za udostępnienie poradnika bardzo dziękuję Wydawnictwu Samo Sedno: 

Zgodne rodzeństwo, czyli „Jesteś starsza, musisz być mądrzejsza”

Z dzieciństwa bardzo dobrze pamiętam kłótnie z młodszym bratem. Rzecz jasna, nierzadko dochodziło przy tym do rękoczynów, ale zapewne każdy, kto ma rodzeństwo może się podzielić podobnymi obrazkami z sielankowego dziecięctwa. Przerywane marudzeniem mamo... on za mną wszędzie łazi, on się zaczyna, on, on, on... Bardzo dobrze pamiętam również, znienawidzone przeze mnie zdanie, które wtedy było na porządku dziennym jesteś starsza, musisz być mądrzejsza. Bądź mądrzejsza, czyli - nie kłóć się, podziel się, nie bij i  nie uciekaj, gdy wlecze się za tobą, i twoimi koleżankami. Może i byłam starsza, ale nie na tyle mądra, by prośba (żądanie?) mamy było dla zrozumiałe. Za każdym razem wściekałam się na brata, za to, że wolał bawić się ze mną a nie z kolegami. Czy słusznie?

Zgodne rodzeństwo to poradnik napisany rzetelnie, przejrzyście i z wdziękiem. Autorzy, psycholodzy i  rodzice trójki dzieci, są partnerami do rozmowy, nie wywyższają się, nie nadymają. Łagodnie pokazują, które z utartych, a niekoniecznie zdrowych, zasad można złamać i w jaki sposób. Od pierwszych stron kibicuje Państwu Minge, którzy skupiają się bardziej na starszym dziecku, pokazują w jaki sposób je traktować, i jak nie traktować, gdy w domu pojawia się nowe, obce dziecko. Jak się zachowywać, by nie zrazić go do młodszego rodzeństwa, by nie czuło się gorsze, gdy wszyscy zachwycają się malutkimi uszkami niemowlaka.

Począwszy od decyzji o drugim dziecku i pojawieniu się w domu noworodka Zgodne rodzeństwo prowadzi nas dalej. Między kłótnie, bójki, wspólną zabawę i udział w obowiązkach domowych. Przypomina o teoretycznie oczywistych kwestiach, które wyparowują z głowy, gdy atmosfera w domu robi się gorąca. Tłumaczy, dlaczego nie wolno zmuszać dzieci do dzielenia się zabawkami, czy każdą inną rzeczą, która jest ich. Pokazuje, jak godzić dzieci, jakich słów przy tym nie używać, oraz jak nie wtrącać się, gdy pomoc rodzica jest zbędna. Uczy jak budować trwałą więź między rodzeństwem, by po latach mogli na siebie liczyć.

Ważna lektura, którą zdecydowanie polecam. Nie tylko rodzicom więcej niż jednego dziecka:)
Więcej informacji o Państwu Minge i ich poradni tutaj.

Za udostępnienie poradnika dziękuję Wydawnictwu Edgard/Samo Sedno: