Rok w przedszkolu

Po Roku w lesie zapukał do nas Rok w przedszkolu. Inna tematyka, inna kreska oraz inne odczucia niż po Lesie. 
Rok w przedszkolu to dwanaście kartonowych rozkładówek z życia nowoczesnego przedszkola. Dlaczego nowoczesnego? Wśród przedszkolaków jest Frida, dziewczynka o zdecydowanie niesłowiańskiej urodzie, jeden z chłopców jest na wózku inwalidzkim, a przedszkole jest wspaniale dostosowane do jego potrzeb, do tego pan Marcel- złota rączka przychodzi do pracy z psem. Przedszkole przyjazne wielokulturowości, osobom z niepełnosprawnością i zwierzętom. Kupuję to, choć wkładam między bajki...

źródło

Rok w przedszkolu to książka, którą warto przejrzeć przed rozpoczęciem przygody w prawdziwym przedszkolu. Oswaja, rozśmiesza i pokazuje, jak wyglądają kolejne miesiące w tej placówce. Jak wyglądają codzienne dni, jakie uroczystości i święta czekają na maluchy. Przedszkolaki mogą opowiadać rodzicom o podobieństwach i różnicach między ich codziennym przedszkolem, a tym z książki. Dzięki wypełnieniu stron, formatu A4, gęsto detalami, możemy bez końca wyszukiwać nowe przedmioty i snuć opowieści o małych bohaterach. Budujemy spostrzegawczość dziecka, pobudzamy wyobraźnię i dowiadujemy się, jak spędza dni  w przedszkolu nasz brzdąc. Mam tylko jedną uwagę, dlaczego to nie jest kreska Emilii Dziubak? Tamte ilustracje były przepiękne i wciągające. Tym przedszkolnym brakuje tej iskierki. Rok w lesie ustawił wysoko ilustracyjną poprzeczkę, dla tej pozycji za wysoko.

Moja pierwsza encyklopedia obrazkowa. Jan Kallwejt

14 kart wypełnionych obrazkami z otoczenia dziecka takich jak, między innymi,  części ciała, członkowie rodziny, wyposażenie pokoju, zwierzęta, pory dnia i roku, zapewniają pełną skupienia i długą zabawę dla dziecka. Możemy do znudzenia powtarzać "to jest bocian", " to jest lampa" , "a to jest rower" i zapewniam Was, że pytanie "co to?" będzie Wam dźwięczeć w głowie długo po odłożeniu książki na półkę.  Możliwości tej pozycji są prawie nieograniczone, możemy prosić dziecko, żeby wskazało palcem dany przedmiot, możemy zadawać pytania dodatkowe, nazywać rzeczy i bawić się w naśladowanie dźwięków. I wszystko to nie wyczerpuje pomysłów na dodatkowe zabawy w oparciu o rysunki. Co tu dużo mówić "Encyklopedia" piękne wpasowała się w etap "cotowania" Naszej prawie dwulatki, która uwielbia się pytać kilkanaście razy o to samo. Do tego opanowała naśladowanie odgłosów kilku zwierzaków oraz rzeczy... i wspólne przeglądanie książki nie należy do cichych i spokojnych. Pytania "co to?" przerywane są co jakiś czas entuzjastycznym okrzykiem "Mama! Miau! Mama! Auto!" i tak sobie radośnie i głośno spędzamy czas.

Podczas gdy moja córka jest wielką fanką "Encyklopedii", ja mam pewne zastrzeżenia do niej. Nie urzeka mnie grafika, a części ciała narysowane osobno wprawiają moją córkę w lekką konsternacje, zdecydowanie łatwiej jest jej rozpoznawać oko czy rękę nieoderwaną od całości. I ten nieszczęsny nos... Tyle mojego narzekania, które w zasadzie się nie liczy, bo książka jest dla dziecka, a dziecko jest zafascynowane. O!

źródło

Małgorzata Cieślak. Gry i zabawy dla dzieci. Szału nie ma.

Gry i zabawy dla dzieci to zbiór kilkuset zabaw, od zupełnie prostych przeznaczonych dla wczesnych niemowlaków, aż do skomplikowanych dla dzieci powyżej trzech lat. Zabawy, do których realizacji nie są potrzebne drogie i modne gadżety. Wystarczą przedmioty, których używamy na co dzień i wyobraźnia.

Tyle teorii. A w praktyce? Całość jest dobrze zorganizowana, czytelnie podzielona ze względu na wiek. Bez trudu znajduje pomysły na zabawy, które są odpowiednie dla mojej córki. Ciekawym pomysłem jest dodanie osobnych zabaw dostosowanych nie tylko do wieku dzieci, ale również do okoliczności. Dzikie harce w ogrodzie, lesie, czy na plaży i przede wszystkim podczas jazdy autem. Bardzo mnie cieszy, że autorka chce uruchamiać wyobraźnię maluchów a nie włączyć im po prostu bajki na czas podróży. Minusem jest to, że wiele z proponowanych zabaw jest tak banalnych i powszechnie znanych, że niepotrzebnie zajmują miejsce w książce. Kupując taki poradnik, chcę poznać atrakcyjne, nowe pomysły na zabawy, a nie wałkować w kółko ciuciubabkę i chowanego.

Przede wszystkim ta pozycja jest mocno niedoinwestowana. Gdyby papier, na którym została wydrukowana mniej przypominał ekologiczny, niechlorowany papier toaletowy bardziej by zachęcała do lektury. Kilka kolorowych fotografii również nie zrobiłoby jej krzywdy, a zdecydowanie uprzyjemniłoby przeglądanie. Nie ukrywajmy, to nie jest powieść, którą czyta się od deski do deski, tego rodzaju pozycje często się kartuje w poszukiwaniu zabawy, która przyciągnie nasz wzrok. Te kilka nieciekawych rycin, które znajdziemy w środku wzroku nie przyciąga wcale.  Brakuje mi w niej choćby zdjęć z realizacji konkretnych zabaw. Książka o zabawach dla dzieci, powinna być kolorowa, ciekawa, zachęcająca do sięgnięcia. To taka kieszonkowa; mały format, brzydki papier, ale w miarę interesujące wnętrze. Możemy ją zabrać ze sobą w plener bez obaw, że się zniszczy, bo nie kosztowała fortuny.

Uczciwie piszę, że mając do wyboru inne poradniki, które prężą się na sklepów półkach i wręcz krzyczą kolorem, nie kupiłabym tej pozycji. No chyba, że jako dodatek, do torby piknikowej. 

Zosia w podróży. Agnieszka Tyszka

Babcia to cudowny wynalazek. Gdy najmłodsze rodzeństwo daje w kość, opiekuńcza mama z trudem wyrabia przy trójce pociech, a wizja wakacji w takich warunkach przeraża, do akcji wkracza babcia. Wkracza i zabiera wszystkie wnuki, poza hałaśliwymi niemowlakami, na wakacje. Nadopiekuńcza mama załatwia jeszcze jedną strażniczkę dla czwórki wycieczkowiczów i w ten sposób dwie babcie z wnukami lądują na Santorini. Niezła i bardzo zróżnicowana gromadka. Zosia z ulicy Kociej w podróży to kolejne po Sekretniku przygody niezwyczajnej rodzinki z Łomianek. Zabawne sytuacje i wszelkie perypetie zaczynają się od pierwszych stron. Energiczne babcie, Mania, która przekręca słowa i rzuca celne uwagi, chłopcy i tytułowa Zosia, która wszystkie przygody i przemyślenie zapisuje w swoim dzienniku. Choć trzeba przyznać, że coraz rzadziej po niego sięga. Woli spacery z kolegą Krisem i nie ma tyle cierpliwości, co kiedyś. Sama przyznaje, że częściej niż zazwyczaj ma muchy w nosie i sama nie potrafi siebie zrozumieć. Oho, ktoś wkracza w ekscytujący i męczący wiek dojrzewania. Zosia jest również wnikliwym obserwatorem, a oprócz  zachwytów nie boi się wydawać również niepochlebnych opinii. Te ostatnie często dotyczą polskich turystów, którzy są mistrzami w narzekaniu, nawet w tak uroczych okolicznościach przyrody jak grecka wyspa. Książka trochę moralizatorska i naiwna, ale tak w sam raz dla dzieci, by mogły przemyśleć czyjeś zachowanie i samemu wysnuć wnioski. Całość jest lekka, przystępna i  przyjemnie się ją czyta, zwłaszcza przed własnymi wakacjami.

Chata Magoda. Ucieczka na wieś.

W 2004 roku Jagodę i Maćka znudziło miejskie życie na tyle, że postanowili zaszyć się na wsi. Decyzja na czasie, rzucić pracę, najlepiej w korporacji, i zacząć wszystko od nowa na łonie natury. Odkrywać swoje talenty, nowe pasje i zarabiać na nich. Bardzo pociągające, modne, ale niełatwe. Wybrali Bieszczady. Kupili ziemię, znaleźli drewniany dom pod Rzeszowem, przenieśli go(!) do Lutowisk i zaczęli myśleć, z czego będą się na tej wsi utrzymywać. Wybrali prowadzenie gospodarstwa agroturystycznego.

Zdecydowanie p. Jagoda odrobiła swoje zadanie domowe. Doświadczenie zdobyte w agencji reklamowej wykorzystuje cały czas przy tworzeniu sielskiego wizerunku agroturystyki. Dopieszczony, pełen pięknych zdjęć blog, starannie prowadzona strona na FB zachwycają i zapraszają do odwiedzin tytułowej Chaty. Magoda podbiła moje serce, na razie tylko na odległość, na długo przez wydaniem książki. Najpierw był artykuł w gazecie, potem śledziłam blog i zachwycałam się zdjęciami. Piękny rustykalny wystrój, przemyślany do najdrobniejszego szczegółu, idealnie trafia w moje wyobrażenie o wnętrzu idealnym. Urocze chaty, zadbany ogródek i góry spowite poranną mgłą, to prawdziwa uczta dla oczu. Książka jest równie czarująca, to swoisty kolaż historii bohaterów, opisu życia w zgodzie z rytmem natury oraz poradnik, od czego zacząć przeprowadzkę na wieś. Co prawda wstęp o czterech żywiołach jest trochę banalny, ale zdjęcia to rekompensują. Przyjemnie się ją czyta i przegląda, wspaniałe zdjęcia po raz kolejny kuszą i zapraszają do odwiedzin. I choć sama w sobie odkrywcza nie jest, a rady, zwłaszcza ogródkowe, bo w tym temacie jestem na bieżąco, powielone są z innych źródeł, to autorka zgrabnie wszystko układa w całość. Znajdziemy tu kilka pomysłów DIY na dekoracje, przepisy na smakołyki i przypomnimy sobie zasady ściółkowania. Nowością dla mnie była część o przenoszeniu chat, opisana krok po kroku. 

„Chata Magoda. Ucieczka na wieś” to kolejny udany krok strategii marketingowej i wspaniała reklama gospodarstwa. Tylko gratulować autorce, że potrafi tworzyć tak piękną otoczkę. Moje uczucie jednak trochę stopniało, po wczytaniu się w opinie gości Magody na forach innych niż strona gospodarstwa na FB, bo z niej ponoć znikają neutralne i krytyczne opinie, a ostają się tylko laurki. Zdziwiłam się tak wieloma rozgoryczonymi głosami, że owszem miejsce jest urzekające, ale p. Jagoda mniej, że wręcz nie lubi ludzi. Może rzeczywistość wypada blado przy napompowanym przez blog wyobrażeniu o sielskim, anielskim urlopie w pięknym okolicznościach przyrody. Z drugiej strony niełatwo jest być zapewne służącym we własnym domu, a goście potrafią być różni.  Żeby się wypowiedzieć, trzeba by odwiedzić gospodarzy i na własnej skórze przekonać się o ich życzliwości lub jej braku. Szkoda, że te Bieszczady tak daleko, a ceny w Magodzie bardziej hotelowe niż agroturystyczne. Póki co zostaje książka. Na dobry początek.


Książka przeczytana w ramach Celowania.

Miodowy blok rysunkowy i Księżniczki- zeszyty zadań

"Miodowy blok rysunkowy" to raczej zeszyt różnorodnych zadań, a nie zwykły blok. Kolorowanki te zwyczajne i według kodu, wycinanki, łączenie punktów, szukanie detali to tylko część atrakcji, które czekają w środku na małe rączki. Młodsze dzieci ćwiczą szlaczki i malowanie odciskami palców, trochę starsze mogą oddać się projektowaniu słoików na przetwory. A na odwrocie kartek znajdują się ciekawostki z życia pszczół i pszczelarzy, które potrafią zaskoczyć również dorosłego i dodatkowo uatrakcyjniają całość. Każda strona jest wyśmienitą wycieczką do świata pracowitych pszczół. 

Drugi z zeszytu zadań jest zdecydowanie bardziej dziewczyński. 

W Stubarwnym Zamku mieszka dziewięć rozbrykanych księżniczek o osobliwych imionach: Fiorella, Mella, Zorella, Stella, Nella, dobrze, że w tym gronie udziwnionych imion znalazła się również swojska Jagódka. Zabawa zaczyna się w momencie, gdy z Zamczyska znikają wszystkie kolory, a siostry muszą je odnaleźć. Razem z księżniczki przystępujemy zatem do poszukiwań, kolorujemy, szukamy zagubionych rzeczy na rysunku i pokonujemy labirynty. Jestem pewna, że małe dziewczynki z wielkim zapałem będą kolorować sukienki sióstr i marzyć o tym, by samą być choć przez chwilę taką małą księżniczką mieszkającą w zamku. Zaletą tego "Księżniczek" jest moc atrakcji w środku oraz sztywna podkładka, dzięki której blok sprawdza się również w warunkach podwórkowych. Minusem jest kiepska, w mojej opinii, kreska, ale na szczęście ciekawe zadania przyćmiewają ten drobny mankament.

Kazimierzu, skąd ta forsa?

  "Kazimierzu, skąd ta forsa?" to druga po "Mieszko, ty wikingu" wycieczka historyczna Grażyny Bąkiewicz. Obie książki  z serii "Ale historia..." mają zbliżony układ graficzny; tekst jest urozmaicany komiksem i rysunkami, co sprawia, że czyta się je z przyjemnością i dużo zapamiętuje. Wypełnione po brzegi ciekawostkami, napisane lekko i interesująco, tak powinny wyglądać książki historyczne dla młodzieży. 

  Tym razem klasa profesora Cebuli, wędrując po średniowiecznych miastach, ma za zadanie sprawdzić, jakie źródła finansowania dla swoich inwestycji miał król Kazimierz Wielki, czyli skąd wziął forsę na nowe zamki, mury obronne i inne cuda techniki XIX wieku. Autorka stawia kilka hipotez, łącznie z próbami alchemicznymi, ale nie wskazuje właściwej. Potrafi jednak dać taką wskazówkę, że pobudza do samodzielnego myślenia i szukania odpowiedzi w innych źródłach. Gdyby tak wyglądały moje lekcje historii, nie czytałabym na nich ukradkiem książek, zdecydowanie niehistorycznych.  "Kazimierzu, skąd ta forsa?" kipi wiedzą podaną tak przyjemnie, że nie sposób z niej nie skorzystać. Z książki dowiemy się, dlaczego trutka na szczury była na wagę złota, jak wyglądała edukacja dziewczynek w XIX wieku, dlaczego w miastach unosił się niemiłosierny fetor, a farbowane ubrania moczono w moczu.  

  I jeszcze słów kilka o samym Wielkim Kaziku. Biedaczysko nie doczekał się syna z prawego łoża, mimo że miał aż cztery żony. Dzieci ze związków pozamałżeńskich trudno zliczyć, nie bez powodu Kazimierz Wielki nazwany został donżuanem i kolekcjonerem kobiet. Ponoć, co jakiś czas  targały nim wyrzutami sumienia za własne złe prowadzenie się i wtedy fundował kolejny kościół. I kolejny. I jeszcze jeden. Można by pracę napisać o wpływie romansów króla na rozwój budowli sakralnych w Polsce za jego panowania. Tych smaczków dowiedziałam się jednak już  z innych źródeł, Bąkiewicz tylko delikatnie wspomniała, że lubił flirty z dwórkami i słusznie, to przecież książka dla  młodzieży. Skoro jednak ta niepozorna książka zachęciła mnie do szperania i poszerzania wiedzy o Kaziku, to z pewnością zachęci i dzieciaki. A to byłby wielki sukces tej książki.

Książka przeczytana w ramach wyzwań:

                                       "W 200 książek dookoła świata"

                                                "Celuj w zdanie"

Potwory i spółka, czyli Mała encyklopedia domowych potworów

To nie jest wyjątkowo niesmaczna wycieczka polityczna, ale spójrzcie sami na rysunek:

Jakie były Wasze pierwsze skojarzenia? Mi się przypomniał film o dwójce bliźniaków, którzy chcieli ukraść księżyc!

Po przeczytaniu Małej encyklopedii domowych potworów wiem, kto stoi za moim obijaniem się o futrynę drzwi i bolesnym zahaczaniem kolanem o łóżko. Zwykle obwiniałam o to mój astygmatyzm, ale teraz już wiem! To nie krzesło wybiega mi naprzeciw, żebym się o nie tradycyjnie potknęła. To on!  ŁUBUDU, czyli potwór od zastawiania zasadzek.

Jeśli jesteście ciekawi jakie potwory ukrywają się u was w domach, ta książka was nie zawiedzie. Wyjaśnia jakie stwory karmią się naszym złym zachowaniem i przyzwyczajeniami. Kto nieświadomie hoduje Telemaniaka, a które dziecię dzieli się swoim mlekiem z Wyjcem Zmorowatym. A może ktoś z was trzyma w kieszeni Gadułę niepoprawną, która żywi się plotkami, w każdej postaci: na ciepło, na zimno, na słodko i pikantnie, odgrzewanymi i wyssanymi prosto z brudnego palca. Moi ulubieńcy to trio Tumiwisistów, mam wrażenie, że mieszkają ze mną od zawsze, a co gorsza, wcale mi nie zależy, żeby je wymeldować. 

źródło

Autor "Małej encyklopedii domowych potworów" miał świetny pomysł, opisy potworaków są ciekawe, zabawne i niejednemu dziecku (oraz dorosłemu) dadzą do myślenia. Zdecydowanie słabą stroną  tej książki są ilustracje. Powinny ją zdobić, dodawać smaczku, a tutaj wypadają kiepsko. 

Książka przeczytana w ramach wyzwań:

Wytęż wzrok! , czyli wzrokowcy przybywajcie

Co za rozgardiasz! 3 parasole, 7 myszek, 14 książek, 5 butów, 14 ptaków, 2 krokodyle, 1 wielbłąd i wiele innych drobiazgów ukryło się niecnie na 20 ilustracjach. Kto je odnajdzie? W akcji poszukiwawczej pomogą kredki, farbki, pisaki oraz rodzice, którzy z zapałem będą kibicować małym odkrywcom. 

źródło

Na każdym rysunku musimy odszukać kilka elementów, które potem kolorujemy. Niektóre z nich są ukryte w nietypowych miejscach i bardzo dobrze zakamuflowane. Po odkryciu wszystkich możemy zasugerować malcowi, by pokolorował całą ilustrację. "Wytęż wzrok" to nie tylko kolorowanka, bawi nas wierszykami i powiedzonkami oraz pomaga w nauce czytania. A cała zawartość jest doprawiona dobrym humorem i żartami. Maluch świetnie spędza czas, my albo go dopingujemy, albo rozkoszujemy się chwilą dla siebie. Czego chcieć więcej?:)

Książka przeznaczona dla dzieci w wieku 0-10 lat.

Zaginiony ocean. Johanna Basford

Kiedy rum zaszumi w głowie, 

Cały świat nabiera treści, 

Wtedy chętnie słucha człowiek 

Morskich opowieści. 

Hej, ha! Kolejkę nalej! 

Hej, ha! Kielichy wznieśmy! 

To zrobi doskonale 

Morskim opowieściom. 

Uwaga, zanurzamy się! Zaginiony ocean to trzecia odsłona kolorowanek Johanny Basford. Syreny, meduzy, ryby, rybki i wieloryby, czekają na ochotników z kredkami w dłoniach. Dla uważnych rysowników przewidziana jest nagroda, zatopiony skarb! A na wszystkich czeka dobra zabawa i to cudowne wyciszenie, które trwa i trwa, dopóki nie pokoloruje się całego rysunku. Albo nie wyjedzie za linię... Zaginiony ocean nie odbiega w niczym, oczywiście poza tematyką, od wcześniejszych kolorowanek Johanny. Ten sam styl okładki i charakterystyczna kreska sprawiają, że wszystko układa się w zgrabną całość; choć zastanawiam się, czy na dłuższą metę ten cykl kolorowanek nie będzie nużący. Mamy las, ogród i ocean, ciekawe, co będzie dalej. Jednak póki co, Johanna Basford nie musi się martwić, jej książki przyciągają coraz więcej fanów, a to co niektórzy potrafią wyczarować z czarno-białych rycin jest niesamowite. Choćby ten rysunek znaleziony na Pinterest: 

Źródło

Równie niesamowita jest liczba filmików na YouTube z poradami, jak dobierać kolory, jak cieniować i jakich kredek używać. Słowem, ktoś pokazuje Ci, jak kolorować. Trochę dziwne, prawda? Wyciągasz kolorowankę, kredki i... odpalasz kompa, żeby sprawdzić, jak to zrobić. Nie ma co, w ciekawych czasach żyjemy. Nie zmienia to jednak faktu, że większość z tych rysunków jest po prostu przepiękna. 

Detektyw Pierre w labiryncie, czyli przygoda czeka na człowieka!

Przygoda czeka na człowieka! Tylko spokojnie, nie biegnij po walizkę, nie musisz się pakować. Wystarczy, że ukradniesz światu trochę czasu i wygodnie rozsiądziesz się z książką na kolanach. Już? To zaczynamy! Zapraszam do Operyża, gdzie z miejscowego muzeum został ukradziony osobliwy eksponat. Kamień Chaosu, który przemienia wszystko w labirynt. To niebywała gratka dla złodziei i wielkie zagrożenie dla miasta, które w błyskawicznym tempie zmienia się w plątaninę labiryntów. Na szczęście w Operyżu mieszka nietypowy detektyw Pierre, którego pasją są właśnie labirynty. Mimo, że jest świetnym specjalistą, Pierre nie jest w stanie sam schwytać porywacza, potrzebna mu jest jego asystentka Carmen oraz my, czytelnicy. To tutaj zaczyna się nasza rola. Detektyw Pierre w labiryncie to książka- gra. Na każdej stronie mamy do wykonania kilka zadań, kilka postaci do wypatrzenia w gęstym tłumie, a gdy to zrobimy- możemy ruszyć w  pościg za Panem X, krętymi ścieżkami labiryntów.

Przestrzeń na ilustracjach jest bardzo dobrze zagospodarowana; co prawda jest gdzie włożyć przysłowiową szpilkę, ale nagromadzenie postaci i przedmiotów jest tak wielkie, że aż kręci się głowie. Zapewniam Was jednak, że z każdą kolejną stroną jest łatwiej odnaleźć ukryte przedmioty i frajda z odkrywania nowych labiryntów rośnie. Jestem pełna podziwu dla ich twórcy, zresztą spójrzcie sami, ile szczegółów jest na stronie:

Ile szczegółów! TU

Detektyw Pierre w labiryncie został przeze mnie przetestowany w samotności oraz w towarzystwie i zdecydowanie polecam drugą opcję. Więcej śmiechu, trochę zdrowego ducha rywalizacji i mnóstwo radości. Serdecznie ją polecam, choć wcale nie trzeba jej zachwalać, "Pierre" jest bowiem dużym sukcesem wydawniczym. Tłumaczony na kolejne języki, pojawił się na FB oraz Instagramie a tutaj (właśnie tu) znajdziecie więcej szczegółów o książce. Na koniec, wszystkim tym, którzy są ciekawi, kto miał tyle cierpliwości i umiejętności, by stworzyć tę labiryntową dżunglę polecam stronę firmy IC4DESIGN, w której działa ilustrator Hiro Kamigaki. Raz jeszcze polecam. I nie dajcie sobie wmówić, że to książka tylko dla dzieci! 

Książka przeczytana (prześledzona) w ramach: 

Tajemny ogród dla wtajemniczonych. Luksus w standardzie.

Tajemnego ogrodu chyba nie muszę nikomu przedstawiać. Tym razem, słynna kolorowanka wraca do nas w uszlachetnionej wersji. Dla smakoszy, kolekcjonerów i każdego, kto uwielbia wypełniać kolorem czarno-białe rysunki.

W ulepszonej wersji kolorowanki rysunki wydrukowane są tylko na jednej stronie, na przyjemnie grubym papierze, dzięki czemu żaden cienkopis lub dobrze zatemperowana kredka nie przebije się na drugi rysunek. Sprawdzone. Zatroszczono się jednak o wyjątkowych niedowiarków i w komplecie Tajemnego ogrodu pojawiła się gruba tektura, która świetnie się spełnia w roli podkładki. Kolejnym atutem jest możliwość bezpiecznego wyrywania stron. Dzięki temu najpiękniejsze rysunki można podarować komuś w ramach prezentu zrób to sam, udekorować nimi pokój lub trzymać w szufladzie, tak na pamiątkę, dla wnuków. 

Wyrywane strony, bardzo gruby papier i duży format książki sprawiają, że koloruję z jeszcze większą przyjemnością, a Tajemny ogród dla wtajemniczonych wyznacza nowy standard kolorowanek.

Spotkałam się z opinią, że Tajemny ogród dla wtajemniczonych to wydanie ekskluzywne. Trudno mi się z tym zgodzić, dla mnie tak właśnie powinna wyglądać kolorowanka, z której wyśmienicie się korzysta. Luksus przyjemnego kolorowania w standardzie.

Zaczarowany las. Koloruj na zdrowie!

Wpadnij 

do króliczej nory

i odkryj moją

czarno-białą 

Krainę Czarów

Istne szaleństwo! Dorośli rzucają w kąt mopy i laptopy, łapią za kredki i wypełniają kolorem czarno-białe rysunki. Skąd ta moda? Mówią, że z Zachodu przyszła. Francja oszalała na punkcie kolorowanek dla dorosłych, również w Ameryce rozchodzą się jak ciepłe bułeczki. Cały świat koloruje. Nie przesadzam, poprzedni tytuł Johanny Basford Tajemny ogród został przetłumaczony na czternaście języków. Imponujące!

Skąd to nagłe zainteresowanie kolorowaniem u dorosłych ludzi? Moda? Sposób na odklejenie się od monitora? Nie mogłam się powstrzymać i poszperałam trochę w historii tego fenomenu. Okazuje się, że to wcale nie nowość i nie fanaberia, a pod płaszczykiem dziecinnej zabawy kryje się mądre słowo- arteterapia. Terapia sztuką. Już Carl Jung używał kolorowych mandali podczas pracy z pacjentami jako techniki relaksacyjnej. Pomysł nie jest nowy, buddyjscy mnisi tworzą mandale od wieków... Niepozorne kolorowanki mają na nas dobroczynny wpływ, z którego warto skorzystać. Wyciszają, zmniejszają niepokój, pobudzają wyobraźnię i kreatywność. Przenosząc nas w krainę dzieciństwa, otulają poczuciem bezpieczeństwa i pozwalają na chwilę zapomnieć o codziennym stresie i napięciu. Są również wyborną alternatywą dla wieczornego odcinka serialu.

źródło

Jako, że autorka sama wywołała Alicję wprost z Krainy Czarów, pozwalałam sobie i ja umieścić fragmencik. Z dedykacją dla wszystkich zafascynowanych kolorowankami. I z przymrużeniem oka. Oczywiście.

- Ale ja nie chciałabym mieć do czynienia z wariatami - rzekła Alicja.
- O, na to nie ma już rady - odparł Kot. - Wszyscy mamy tutaj bzika. Ja mam bzika, ty masz bzika.
- Skąd może pan wiedzieć, że ja mam bzika? - zapytała Alicja.
- Musisz mieć. Inaczej nie przyszłabyś tutaj.

Sięgajcie po Zaczarowany las bez wyrzutów sumienia, że w tym czasie moglibyście zrobić coś pożytecznego. Potraktujcie to jako bardzo przyjemy sposób na dbanie o własne zdrowie. Jako ciekawostkę dodam, że Johanna przygotowuje trzecią część kolorowanki- Lost Ocean. Czekamy!

Rok w lesie. Czyli, dokąd tupta nocą jeż.

Pierwsze wrażenia? Jestem oczarowana! Przeglądam stronę za stroną, porównuję i śledzę losy każdego z bohaterów. I mimo, że swój wiek mam, naprawdę jestem zauroczona. Piękna grafika, ciepła kolorystyka dopasowana do pory roku i mnóstwo treści- choć w zasadzie książka jest bez słów. 

Do wyjątkowej wycieczki po lesie zapraszają nas jego mieszkańcy. Samca dzika, która uwielbia kąpiele błotne i marzy o wielkiej miłości i małych warchlaczkach. Jeż, który nie znosi jabłek nabitych na kolce oraz pająk krzyżak, który zaprasza na zwiedzanie swoich sieci wszystkie owady z okolicy. To tylko kilkoro z naszych bohaterów. Z wszystkimi można się przywitać już na pierwszej stronie, gdzie znajduje się rozpiska "kto jest kim" z krótką i zabawną charakterystyką każdego z leśnych zwierzaków. Na każdej z kolejnych kart rozgościł się miesiąc. Podróż rozpoczyna zaśnieżony styczeń, a kończy świąteczny grudzień. Za każdym razem przedstawiony jest ten sam kadr z lasu: leśniczówka, jeziorko, mrowisko i wiele leśnych stworzeń. Dzięki temu zabiegowi możemy wnikliwie przyglądać się obrazom, porównywać i opowiadać niekończące się historie. Emilia Dziubak, nie dość, że stworzyła piękną graficznie opowieść, to również dopracowała ją merytorycznie w najdrobniejszym szczególe. Dlatego przeglądajcie ją uważnie- każdy detal ma znaczenie. Nawet kreci kopiec. Co je wiewórka? Kiedy locha mam młode? Czy wszystki mrówki śpią w nocy? Odpowiedzi szukajcie w Roku w lesie.

Rok w lesie to uczta dla oka i świetna zabawa przeplatana z nauką. Piszę to z wielkim przekonaniem- to piękna, ciekawa i wartościowa książka.

                                                   

Zeszytowy trening mowy, czyli ćwiczenia logopedyczne dla dzieci.

Po wspólnych przygodach z muchą Fefe nadszedł czas na ćwiczenia. Do startu, gotowi, jedziemy! Zeszyt treningowy to 64 strony kolorowych,  pomysłowych ćwiczeń w przyjemnej, stonowanej oprawie graficznej. Zadania podzielone są według wieku dziecka i stopnia trudności. Dlatego ta pozycja skierowana jest głównie dla rodziców, by razem z dzieckiem rozwiązywali łamigłówki i czuwali nad właściwą wymową głosek. 

Przy każdym ćwiczonym dźwięku znajdują się porady dla rodziców, jak przeprowadzić dane ćwiczenie, na co zwrócić uwagę, i co powinno ich zaniepokoić. Te kilka zdań jest dużym udogodnieniem dla dorosłego; dzięki nim wie, które głoski dziecko wymawia prawidłowo, a które musi poćwiczyć. Z rodzicem lub logopedą.

Zeszyt treningowy to nie tylko żmudne ćwiczenia. To przede wszystkim świetna zabawa! Są tu wycinanki, rozsypanki, historie do opowiedzenia, łamigłówki  i zagadki. Od wyboru do koloru. A ćwiczymy zupełnie przy okazji, mimochodem. Czyli w najlepszy sposób z możliwych. Polecam!  

Za udostępnienie egzemplarza dziękuję:

Mieszko, ty wikingu!, czyli Polanie, to takie ciapciaki w luźnych gaciach

W niedalekiej przyszłości lekcje historii będą wyglądały ciut inaczej niż dziś. Zamiast wkuwania dat i wydarzeń zgodnie z zasadą trzech "Z", uczniowie podróżują w czasie. Przenoszą się do konkretnego wieku, w którym mają zadanie do wykonania, przy pomocy specjalnych ławek.  Przyznaję, pomysł autorki na transport bohaterów do państwa Polan nie jest zbyt finezyjny i nowatorski, ale skuteczny. Przecież jakoś Aleks z przyjaciółmi musiał się znaleźć w X wiecznej puszczy.

Mieszko, ty wikingu! to błyskotliwa książka, napisana z wdziękiem i humorem. Zabawne gry słów oraz wplecenie języka nastolatków sprawia,  że czyta się ją z wielką przyjemnością i szybko. Pisałam już o humorze?:) Ta pozycja nim kipi : Myślałem, że Polanie, to takie ciapciaki w luźnych gaciach, co tylko orzą, sieją i z pokorą znoszą swój wieśniaczy los. Nie sposób się nie uśmiechnąć:) A to tylko odrobina możliwości autorki.

Świetnym pomysłem jest wykorzystanie komiksu, który sprawia, że lektura jeszcze bardziej atrakcyjna w odbiorze. Całość napisana jest lekko, bez zadęcia i profesorskiego tonu. Na luzie. Ale nadal jest to pozycja cenna merytorycznie. Pobudza do samodzielnego myślenia i analizowania. Przypomina, że historia jest nauką, która opiera się na zaufaniu. Można na wiele sposobów tłumaczyć przeszłe wydarzenia i wierzyć, że faktycznie miały miejsce. Skoro nie mamy do dyspozycji opcji podróżowania w czasie, musimy chcąc nie chcąc zaufać skrybom. A skryba też człowiek. I na pewno nie zawsze chciało mu się przepisywać starannie każdy dokument, zwłaszcza, gdy część rękopisu zjadły myszy. Co tylko jeszcze bardziej przypominało mu, że sam by coś ze smakiem spałaszował.

Podsumowując, Mieszko, ty wikingu! to świetne uzupełnienie nie zawsze ciekawych podręczników do nauki historii. Niebanalna, naprawdę ciekawa pozycja. Czekam na kolejne przygody Aleksa. A czy wyżej wymieniony Mieszko był faktycznie wikingiem? Przekonajcie się sami!

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

Za udostępnienie książki dziękuję:

Ten jeden rok, Gayle Forman

źródło

To nie jest pochlebna opinia.
Naprawdę jestem zdziwiona tymi oszałamiająco pozytywnymi recenzjami, które krążą w sieci. 

Przydałby się jakiś głos rozsądku. Oto on.

Pamiętacie film „Przed wschodem słońca”?  Ethan Hawke i Julie Delpy, którzy wpadli na siebie w pociągu i tak wciągnęła ich rozmowa, że postanowili zwiedzić Wiedeń, tylko po to, by spędzić ze sobą więcej czasu. Ujmująca historia miłosna, która nadal mnie oczarowuje. Mam wrażenie,  że Gayle Forman również obejrzała ten film. Willem, główny bohater książki „Ten jeden rok” spędza z nieznajomą dziewczyną wspaniały dzień w Paryżu. Para ma wrażenie, jakby się znała od zawsze, są sobą zafascynowani i kiełkuje już coś na kształt miłości.

Następnego dnia Willem budzi się w szpitalu, po niefortunnym spotkaniu ze skinami, a po jego zjawiskowej dziewczynie nie ma  śladu. Zaczyna się wielkie poszukiwanie.

Nie spodziewajcie się jednak akcji i przygód. Mimo, że Willem-powsinoga odwiedza kilka krajów, w tym bajecznie kolorowe Indie, ... jest nudno. Słowa uznania należą się autorce, która opisuje przeżycia bohatera i kraje tak beznamiętnie, że skutecznie wybija z głowy chęć na podróżowanie.

Sama osoba Willema jest również trudna do zniesienia. Rzadko kiedy główny bohater wzbudza we mnie taką niechęć. Rozpamiętuje dramaty z przeszłości, nie umie się odnaleźć w życiu i mam wrażenie, że najchętniej poprosiłby kogoś, żeby żył za niego. Taki jest bie(d)rny. Zamiast działać, nasz mały chłopiec zgania wszystko na los i jest niczym porzucona chorągiewka targana przez wichry, również namiętności. Bo mimo, że jest zakochany w swojej niesamowitej nieznajomej, nie przeszkadza mu to w kontaktach z innymi dziewczętami. Mniej lub bardziej intymnych. Oczywiście nie mogło i tutaj zabraknąć tragedii w tle. Śmierć ojca, kiepskie relacje z matką to tylko początek. Choć te ostatnie cudownie ulegają naprawie. Słodko.

Książka jest słaba i nieatrakcyjna. Pomysł owszem, był ciekawy- wydanie dwóch książek, z których każda opowiada tę samą historię, ale z innym narratorem. Przy jej wykonaniu zabrało jednak czegoś. Iskry, ikry, czy talentu? 

Chciałam napisać „oceńcie sami”, ale szkoda czasu na tę lekturę.

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

Za udostępnienie książki dziękuję wydawnictwu: