100 zabaw z królikiem Kazikiem

Nie wiem, czy faktycznie zabaw jest aż 100, nie pokusiłam się o liczenie, ale zestaw jest bardzo dobrze zorganizowany. Książka z zadaniami utrzymana w tematyce ogródkowo-króliczej, do tego 30 dwustronnych kart i flamaster suchościeralny.

Kapitalna sprawa! Swoją drogą nie może być inaczej, skoro zestaw jest sygnowany przez samego Kapitana Naukę:) Poza oczywistymi walorami edukacyjnymi i estetycznymi jest coś jeszcze, coś nie do przecenienia- zestaw jest wielokrotnego użytku. Piszesz, ścierasz, rysujesz ścierasz, kreślisz, ścierasz...i tak do zdrętwienia ręki lub w przypadku brzdąców, do czasu, gdy coś innego nie przykuje ich uwagi. 

"100 zabaw..." przeznaczone jest dla dzieci 4-5 letnich. To do ich poziomu dostosowane są zadania językowe, logiczne i matematyczne. Dzieci w zbliżonym przedziale wiekowym najpełniej wykorzystają króliczy potencjał. Zapewniam Was jednak, że 2,5 latka jest zachwycona zmywalnymi kartami a flamaster jest w użyciu codziennie. Książka spokojnie sobie czeka, aż  młoda czytelniczka do niego dojrzenie, natomiast karty, co prawda nie do końca zgodnie z przeznaczeniem, ale w użyciu są już dziś. 

Rok w przedszkolu

Po Roku w lesie zapukał do nas Rok w przedszkolu. Inna tematyka, inna kreska oraz inne odczucia niż po Lesie. 
Rok w przedszkolu to dwanaście kartonowych rozkładówek z życia nowoczesnego przedszkola. Dlaczego nowoczesnego? Wśród przedszkolaków jest Frida, dziewczynka o zdecydowanie niesłowiańskiej urodzie, jeden z chłopców jest na wózku inwalidzkim, a przedszkole jest wspaniale dostosowane do jego potrzeb, do tego pan Marcel- złota rączka przychodzi do pracy z psem. Przedszkole przyjazne wielokulturowości, osobom z niepełnosprawnością i zwierzętom. Kupuję to, choć wkładam między bajki...

źródło

Rok w przedszkolu to książka, którą warto przejrzeć przed rozpoczęciem przygody w prawdziwym przedszkolu. Oswaja, rozśmiesza i pokazuje, jak wyglądają kolejne miesiące w tej placówce. Jak wyglądają codzienne dni, jakie uroczystości i święta czekają na maluchy. Przedszkolaki mogą opowiadać rodzicom o podobieństwach i różnicach między ich codziennym przedszkolem, a tym z książki. Dzięki wypełnieniu stron, formatu A4, gęsto detalami, możemy bez końca wyszukiwać nowe przedmioty i snuć opowieści o małych bohaterach. Budujemy spostrzegawczość dziecka, pobudzamy wyobraźnię i dowiadujemy się, jak spędza dni  w przedszkolu nasz brzdąc. Mam tylko jedną uwagę, dlaczego to nie jest kreska Emilii Dziubak? Tamte ilustracje były przepiękne i wciągające. Tym przedszkolnym brakuje tej iskierki. Rok w lesie ustawił wysoko ilustracyjną poprzeczkę, dla tej pozycji za wysoko.

Moja pierwsza encyklopedia obrazkowa. Jan Kallwejt

14 kart wypełnionych obrazkami z otoczenia dziecka takich jak, między innymi,  części ciała, członkowie rodziny, wyposażenie pokoju, zwierzęta, pory dnia i roku, zapewniają pełną skupienia i długą zabawę dla dziecka. Możemy do znudzenia powtarzać "to jest bocian", " to jest lampa" , "a to jest rower" i zapewniam Was, że pytanie "co to?" będzie Wam dźwięczeć w głowie długo po odłożeniu książki na półkę.  Możliwości tej pozycji są prawie nieograniczone, możemy prosić dziecko, żeby wskazało palcem dany przedmiot, możemy zadawać pytania dodatkowe, nazywać rzeczy i bawić się w naśladowanie dźwięków. I wszystko to nie wyczerpuje pomysłów na dodatkowe zabawy w oparciu o rysunki. Co tu dużo mówić "Encyklopedia" piękne wpasowała się w etap "cotowania" Naszej prawie dwulatki, która uwielbia się pytać kilkanaście razy o to samo. Do tego opanowała naśladowanie odgłosów kilku zwierzaków oraz rzeczy... i wspólne przeglądanie książki nie należy do cichych i spokojnych. Pytania "co to?" przerywane są co jakiś czas entuzjastycznym okrzykiem "Mama! Miau! Mama! Auto!" i tak sobie radośnie i głośno spędzamy czas.

Podczas gdy moja córka jest wielką fanką "Encyklopedii", ja mam pewne zastrzeżenia do niej. Nie urzeka mnie grafika, a części ciała narysowane osobno wprawiają moją córkę w lekką konsternacje, zdecydowanie łatwiej jest jej rozpoznawać oko czy rękę nieoderwaną od całości. I ten nieszczęsny nos... Tyle mojego narzekania, które w zasadzie się nie liczy, bo książka jest dla dziecka, a dziecko jest zafascynowane. O!

źródło

Miodowy blok rysunkowy i Księżniczki- zeszyty zadań

"Miodowy blok rysunkowy" to raczej zeszyt różnorodnych zadań, a nie zwykły blok. Kolorowanki te zwyczajne i według kodu, wycinanki, łączenie punktów, szukanie detali to tylko część atrakcji, które czekają w środku na małe rączki. Młodsze dzieci ćwiczą szlaczki i malowanie odciskami palców, trochę starsze mogą oddać się projektowaniu słoików na przetwory. A na odwrocie kartek znajdują się ciekawostki z życia pszczół i pszczelarzy, które potrafią zaskoczyć również dorosłego i dodatkowo uatrakcyjniają całość. Każda strona jest wyśmienitą wycieczką do świata pracowitych pszczół. 

Drugi z zeszytu zadań jest zdecydowanie bardziej dziewczyński. 

W Stubarwnym Zamku mieszka dziewięć rozbrykanych księżniczek o osobliwych imionach: Fiorella, Mella, Zorella, Stella, Nella, dobrze, że w tym gronie udziwnionych imion znalazła się również swojska Jagódka. Zabawa zaczyna się w momencie, gdy z Zamczyska znikają wszystkie kolory, a siostry muszą je odnaleźć. Razem z księżniczki przystępujemy zatem do poszukiwań, kolorujemy, szukamy zagubionych rzeczy na rysunku i pokonujemy labirynty. Jestem pewna, że małe dziewczynki z wielkim zapałem będą kolorować sukienki sióstr i marzyć o tym, by samą być choć przez chwilę taką małą księżniczką mieszkającą w zamku. Zaletą tego "Księżniczek" jest moc atrakcji w środku oraz sztywna podkładka, dzięki której blok sprawdza się również w warunkach podwórkowych. Minusem jest kiepska, w mojej opinii, kreska, ale na szczęście ciekawe zadania przyćmiewają ten drobny mankament.

Potwory i spółka, czyli Mała encyklopedia domowych potworów

To nie jest wyjątkowo niesmaczna wycieczka polityczna, ale spójrzcie sami na rysunek:

Jakie były Wasze pierwsze skojarzenia? Mi się przypomniał film o dwójce bliźniaków, którzy chcieli ukraść księżyc!

Po przeczytaniu Małej encyklopedii domowych potworów wiem, kto stoi za moim obijaniem się o futrynę drzwi i bolesnym zahaczaniem kolanem o łóżko. Zwykle obwiniałam o to mój astygmatyzm, ale teraz już wiem! To nie krzesło wybiega mi naprzeciw, żebym się o nie tradycyjnie potknęła. To on!  ŁUBUDU, czyli potwór od zastawiania zasadzek.

Jeśli jesteście ciekawi jakie potwory ukrywają się u was w domach, ta książka was nie zawiedzie. Wyjaśnia jakie stwory karmią się naszym złym zachowaniem i przyzwyczajeniami. Kto nieświadomie hoduje Telemaniaka, a które dziecię dzieli się swoim mlekiem z Wyjcem Zmorowatym. A może ktoś z was trzyma w kieszeni Gadułę niepoprawną, która żywi się plotkami, w każdej postaci: na ciepło, na zimno, na słodko i pikantnie, odgrzewanymi i wyssanymi prosto z brudnego palca. Moi ulubieńcy to trio Tumiwisistów, mam wrażenie, że mieszkają ze mną od zawsze, a co gorsza, wcale mi nie zależy, żeby je wymeldować. 

źródło

Autor "Małej encyklopedii domowych potworów" miał świetny pomysł, opisy potworaków są ciekawe, zabawne i niejednemu dziecku (oraz dorosłemu) dadzą do myślenia. Zdecydowanie słabą stroną  tej książki są ilustracje. Powinny ją zdobić, dodawać smaczku, a tutaj wypadają kiepsko. 

Książka przeczytana w ramach wyzwań:

Wytęż wzrok! , czyli wzrokowcy przybywajcie

Co za rozgardiasz! 3 parasole, 7 myszek, 14 książek, 5 butów, 14 ptaków, 2 krokodyle, 1 wielbłąd i wiele innych drobiazgów ukryło się niecnie na 20 ilustracjach. Kto je odnajdzie? W akcji poszukiwawczej pomogą kredki, farbki, pisaki oraz rodzice, którzy z zapałem będą kibicować małym odkrywcom. 

źródło

Na każdym rysunku musimy odszukać kilka elementów, które potem kolorujemy. Niektóre z nich są ukryte w nietypowych miejscach i bardzo dobrze zakamuflowane. Po odkryciu wszystkich możemy zasugerować malcowi, by pokolorował całą ilustrację. "Wytęż wzrok" to nie tylko kolorowanka, bawi nas wierszykami i powiedzonkami oraz pomaga w nauce czytania. A cała zawartość jest doprawiona dobrym humorem i żartami. Maluch świetnie spędza czas, my albo go dopingujemy, albo rozkoszujemy się chwilą dla siebie. Czego chcieć więcej?:)

Książka przeznaczona dla dzieci w wieku 0-10 lat.

Rok w lesie. Czyli, dokąd tupta nocą jeż.

Pierwsze wrażenia? Jestem oczarowana! Przeglądam stronę za stroną, porównuję i śledzę losy każdego z bohaterów. I mimo, że swój wiek mam, naprawdę jestem zauroczona. Piękna grafika, ciepła kolorystyka dopasowana do pory roku i mnóstwo treści- choć w zasadzie książka jest bez słów. 

Do wyjątkowej wycieczki po lesie zapraszają nas jego mieszkańcy. Samca dzika, która uwielbia kąpiele błotne i marzy o wielkiej miłości i małych warchlaczkach. Jeż, który nie znosi jabłek nabitych na kolce oraz pająk krzyżak, który zaprasza na zwiedzanie swoich sieci wszystkie owady z okolicy. To tylko kilkoro z naszych bohaterów. Z wszystkimi można się przywitać już na pierwszej stronie, gdzie znajduje się rozpiska "kto jest kim" z krótką i zabawną charakterystyką każdego z leśnych zwierzaków. Na każdej z kolejnych kart rozgościł się miesiąc. Podróż rozpoczyna zaśnieżony styczeń, a kończy świąteczny grudzień. Za każdym razem przedstawiony jest ten sam kadr z lasu: leśniczówka, jeziorko, mrowisko i wiele leśnych stworzeń. Dzięki temu zabiegowi możemy wnikliwie przyglądać się obrazom, porównywać i opowiadać niekończące się historie. Emilia Dziubak, nie dość, że stworzyła piękną graficznie opowieść, to również dopracowała ją merytorycznie w najdrobniejszym szczególe. Dlatego przeglądajcie ją uważnie- każdy detal ma znaczenie. Nawet kreci kopiec. Co je wiewórka? Kiedy locha mam młode? Czy wszystki mrówki śpią w nocy? Odpowiedzi szukajcie w Roku w lesie.

Rok w lesie to uczta dla oka i świetna zabawa przeplatana z nauką. Piszę to z wielkim przekonaniem- to piękna, ciekawa i wartościowa książka.

                                                   

Zeszytowy trening mowy, czyli ćwiczenia logopedyczne dla dzieci.

Po wspólnych przygodach z muchą Fefe nadszedł czas na ćwiczenia. Do startu, gotowi, jedziemy! Zeszyt treningowy to 64 strony kolorowych,  pomysłowych ćwiczeń w przyjemnej, stonowanej oprawie graficznej. Zadania podzielone są według wieku dziecka i stopnia trudności. Dlatego ta pozycja skierowana jest głównie dla rodziców, by razem z dzieckiem rozwiązywali łamigłówki i czuwali nad właściwą wymową głosek. 

Przy każdym ćwiczonym dźwięku znajdują się porady dla rodziców, jak przeprowadzić dane ćwiczenie, na co zwrócić uwagę, i co powinno ich zaniepokoić. Te kilka zdań jest dużym udogodnieniem dla dorosłego; dzięki nim wie, które głoski dziecko wymawia prawidłowo, a które musi poćwiczyć. Z rodzicem lub logopedą.

Zeszyt treningowy to nie tylko żmudne ćwiczenia. To przede wszystkim świetna zabawa! Są tu wycinanki, rozsypanki, historie do opowiedzenia, łamigłówki  i zagadki. Od wyboru do koloru. A ćwiczymy zupełnie przy okazji, mimochodem. Czyli w najlepszy sposób z możliwych. Polecam!  

Za udostępnienie egzemplarza dziękuję:

Z muchą na luzie ćwiczymy buzie- zabawy logopedyczne.

Nic nowego nie wniosę, pisząc, że nauka najprzyjemniej i najskuteczniej realizuje się poprzez zabawę, prawda to stara i oczywista. Z tej wiedzy tajemnej korzysta również dr Marta Galewska-Kustra, logopeda, pedagog i autorka książki o przygodach pewnej, niezwykłej muchy. Fefe, jak to owady mają w zwyczaju, nie może usiedzieć na jednym miejscu. Jednak zamiast latać komuś koło ucha, Fefe lata balonem. Poza tym gasi pożary, śpiewa w operze, biega w maratonach i robi mnóstwo innych, nie przystających małej muszce, rzeczy. A wszystko po to, by zupełnie przy okazji przemycić kilka ćwiczeń- dla buzi  i języka.

Każda przygoda małej muchy kończy się króciutkim, przyjemnym ćwiczeniem. Dzieci z pomocą rodzica naśladują dźwięki opisane w książce, chichoczą, cmokają, chrapią i na inne sposoby gimnastykują swoją buzię. Wskazówki dla rodziców w dymkach ułatwiają wykonanie zadań i wyjaśniają, jaka część aparatu artykulacyjnego jest właśnie ćwiczona.

 

Zabawy logopedyczne stworzone zostały z myślą o dzieciach z problemami artykulacyjnymi oraz dla tych, które dopiero zaczynają wchodzić w świat języka mówionego. Książka jest świetnym zamiennikiem zwykłej bajki; oprócz ciekawej historii, daje nam  możliwość wspomagania mówienia. I przede wszystkich- spędzenia w atrakcyjny sposób czasu z dzieckiem :)

Za możliwość przeczytania książki dziękuję:

Pan Tygrys dziczeje.

Pamiętacie Dzieci to koszmarne zwierzątka domowe? Tym razem Peter Brown przedstawia najmłodszym czytelnikom Pana Tygrysa, któremu znudziły się dobre maniery i wymuszone wymienianie uprzejmości ze znajomymi. Pan Tygrys miał dość bycia dżentelmenem w cylindrze, miał chęć nieco wyluzować. Miał chęć trochę się zabawić. Jednym słowem...zdziczeć. Opuścił więc towarzystwo nadętych dam i bardzo kulturalnych panów i pobiegł do dziczy. Gdy już wyszalał się do utraty tchu, zaczęła mu doskwierać samotność. Pan Tygrys postanowił ...ale to doczytajcie sami. 

Plusem tej króciutkiej historyjki są bogate ilustracje, które można opowiadać dziecku. Samego tekstu jest niewiele i nie jest zbyt atrakcyjny. Nie wiem, czy zawinił autor, czy jego tłumacz, ale zdania w stylu miał chęć nieco wyluzować w bajeczce dla najmłodszych nie są najszczęśliwszym pomysłem. Według mnie są niedbałe i niepotrzebnie wprowadzają niechlujność do słownika dziecka. 

Gdy czytam inne recenzje tej książeczki, widzę same laurki i zdecydowaną nadinterpretację tekstu. Jaki z tego morał? Może jestem zbyt wymagająca w kwestii wartościowych bajek, a może inni nie chcą osłabić swoich relacji z wydawnictwami i stąd  promowanie  słabszych książek. Znacie to skądś? Czy są tematy, których lepiej nie poruszać? :D

Za możliwość przeczytania dziękuję: 

Bajkoterapia, czyli bajki-pomagajki dla małych i dużych

Okazuje się, że nie trzeba być wytrawnym pisarzem, by stworzyć ciekawą i wartościową bajkę. W Bajkoterapii oprócz zawodowych pisarzy, autorami bajek są osoby znane ze szklanego ekranu; Katarzyna Dowbor, Artur Barciś, Grażyna Wolszczak, Cezary Harasimowicz i Rafał Królikowski, którzy z pisaniem książek niewiele mieli wspólnego, a wyśmienicie poradzili sobie z bajkowym zadaniem.

Bajkoterapia składa się z czternastu historii, które poruszają różne kwestie, od bezpieczeństwa w domu, przez zazdrość pomiędzy rodzeństwem, do korzystania z numerów alarmowych. Choć każda z historii dotyka innego problemu, wszystkie z nich są równie ciekawe i cenne. Uczą prawdomówności, zapewniają, że strach i ból to coś zupełnie naturalnego, coś czego nie trzeba się wstydzić. Zatem i ja nie wstydzę się napisać, że niejeden raz podczas czytania bajek -pomagajek zwyczajnie się wzruszyłam.

Bajkoterapia, czyli bajki-pomagajki dla małych i dużych to czytelnicza podręczna apteczka. Pomaga na małe smutki, wyjaśnia większe zmartwienia, uczy i sprawia, że mały słuchacz czuje się bezpiecznie. Świat widziany oczami dzieci jest wielki, niebezpieczny, ale równocześnie bardzo pociągający. Mali odkrywcy kochają eksperymenty z gazem, prądem i wodą, jak Jacek, którego bardzo pociągało gniazdko elektryczne: są w nim dwie dziurki, które aż się proszą, by nalać do nich wody. Ciekawe, czy woda wyleci z powrotem, czy przyłączy się do prądu i popłynie razem z nim? Jestem przekonana, że po przeczytaniu dziecku bajki o Jacku i trzech smokach oraz po świetnej zabawie z rodzicem, który pokaże jak potrzebne, ale i niebezpieczne mogą być w małych rączkach woda, gaz i prąd, niejedno dziecko odpuści sobie igranie z domowymi mediami.

Książka jest profesjonalnie opracowana, rozpoczyna się naprawdę ciekawym wstępem autorstwa Katarzyny Klimowicz, która wprowadza nas w tajniki opowieści terapeutycznych. Podpowiada, kiedy czytać takie historie, co one wnoszą, w czym mogą pomóc i jak dziecko może na nie zareagować. Ułatwieniem dla czytającego jest to, że każda bajka otwiera się sugestią, w jakich sytuacjach powinniśmy ją przeczytać dziecku. Oczywiście nie ma przeszkód, by każdą z historii czytać "profilaktycznie".   Bajki zakończone są propozycją rozmów i zabaw tematycznych, a co urzekło mnie najbardziej, to prośba do rodziców, żeby opowiedzieć dziecku swoje przeżycia- szczerze, bez upiększania. 

 Opowiadania różnią się od siebie również ładunkiem emocjonalnym, część bajek jest lżejsza w odbiorze, dotyka sytuacji łatwiejszych do wyjaśnienia, takich jak brak wiary w siebie, rywalizacja z rodzeństwem, poczucie bezradności czy bezpieczeństwo dziecka w domu, przy korzystaniu z internetu. Inne bajki są trudniejsze, bardziej przygnębiające, jak choćby te o poczuciu odrzucenia, o kłótniach rodziców lub ich uzależnieniach. Mimo, że czytając je robi się zwyczajnie przykro, są one równie ważne, potrzebne i tłumaczą dziecku, że cokolwiek się nie dzieje między rodzicami, to nigdy nie jest to winą dziecka, i choć rodzice się kłócą, to zawsze kochają swoje dziecko. 

 

 Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję wydawnictwu: 

Domek z piernika?! Obrzydliwość!

Grzegorz Kasdepke dzieciom to zbiór opublikowanych już wcześniej opowiadań, zebranych w grubą, ale zgrabną całość. Dokładniej, jest to wznowienie wydania sprzed pięciu lat w nowej oprawie graficznej, gdzie czekają na nas, niektórym, znane już serie: Bajkolandia, Bodzio i Pulpet,Przygody, Detektywa Pozytywki, Uczucia, Podróże z wujkiem i kontrabasem i inne.

Skoro to wszystko już było, to czy spomiędzy stron nie wieje nudą? Zdecydowanie nie! 

Uśmiałam się serdecznie przy kilku króciutkich bajkach z serii Bajkolandia, zwłaszcza przy tytułowym Korniku. Wygłodniały nieborak po długiej podróży na grzbiecie gołębia, w końcu wylądował na dachu domu i chciał się szybciutko gryźć w jakiś smakowity kawałek drewna. Spotkała go jednak przykra niespodzianka, bo dom okazał się być domkiem z piernika Co to jest?!- krzyknął.-Myślałem, że takie historie zdarzają się tylko w bajkach! Domek z piernika?! Obrzydliwość!

Moje serce podbiły jednak przygody przedszkolaków, którzy razem ze swoją opiekunką Panią Miłką, poznają uczucia i oczywiście wpadają w tarapaty. Każde z opowiadań skupia się na jednym uczuciu, to może być nieśmiałość, wstyd lub miłość, a zakończone jest wyjaśnieniem opisanej emocji oraz radami dla dzieci i rodziców. Świetny pomysł! Pierwszorzędne podejście do dzieciaków i ich toku rozumowania. I to straszenie całowaniem przez Rozalkę! Bardzo przyjemnie się czyta perypetie małych urwisów, aż przebieram z niecierpliwości nogami, by czytać naszej pannie A tę serię. Na razie jest bardziej zainteresowana obgryzaniem okładki, niby niemowlę, a już ją ciągnie do książek. Ciekawe po kim to ma ;p

Dodam tylko, że to moje pierwsze spotkanie z panem Kasdepke, sama się dziwię, że tak długo się przede mną krył. Pierwsze, ale na pewno nie ostatnie, bo już same tytuły jego innych opowiadań dla dzieci kuszą:)

Książka bierze udział w wyzwaniu:

Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję wydawnictwu: