Wyspa Łza. Nie dla mnie ta książka, nie dla mnie

W Nowym Roku książki mnie nie rozpieszczają, najpierw nieszczególna Tajemnica Schmitta, a teraz Wyspa Łza. Oby z każdą kolejną książką było lepiej!

W 1989 roku Sandra Valentine, amerykańska turystka odwiedza Sri Lankę i po kilku dniach zwiedzania znika. Odnaleziono tylko jej plecak. Nie ma żywej Sandry, nie ma jej ciała. Joanna Bator postanawia wyruszyć śladami zaginionej kobiety. Nie do końca wiem, czy autorka chce rozwikłać zagadkę Sandry, czy to tylko pretekst to egzotycznej wycieczki i zanudzania czytelnika swoimi mistycznymi wynurzeniami.

Jadę więc z czarnym zeszytem tropem Innej kobiety, by napisać reportaż literacki z przygód własnego ja w tropikach. Nie ma co liczyć ani na klasyczną autobiografię, ani na historię detektywistyczną, ale wycisnę z miąższu rzeczywistości samą esencję prawdy i doprawię ją zapachem cynamonu. Cóż więcej mi pozostaje, skoro już wciągnęła mnie nisza w czasie.

Pani Bator szuka. Pokazuje zdjęcia turystki przechodniom, trochę zwiedza, oczywiście śladami Sandry i mnoży scenariusze, jak mogły się potoczyć losy zaginionej. A przede wszystkim dzieli się z nami swoimi rozmyślaniami. O Sandrze, o sobie i o świecie.

Nie zaprzyjaźnię się z tą książką. Sposób, w jaki była pisana, odpycha mnie. Nie przepadam za kwiecistym stylem, choć nie mam nic przeciwko długim zdaniom, rozciągniętym na kilka linijek tekstu, pod warunkiem, że mają sens i cel. Tutaj niektóre z nich sprawiają wrażenie udziwnianych na siłę. Jakby ktoś wrzucił do nich kilka takich wyrazów, by całe zdanie było trudne do zrozumienia. A przekaz stał się bardziej mistyczny. Cała książka błądzi gdzieś na granicy rzeczywistości i ułudy. Klimat jest ciężki, oniryczny i lepki, ale nawet to nie ratuje powieści od bycia nudną. I te opisy!

Relacja z rozdeptania ślimaka i emocji z tym pechowym rozdeptaniem związanych, rozciągnięta na całą stronę; czy na kilka(nastu) stronach opisywany rozstrój żołądka, utwierdziły mnie w przekonaniu, że nie wszytko trzeba publikować. Najzabawniejsze jest to, że po skończeniu Wyspy łez wiem, o czym ta książka nie jest. Nadal jednak nie wiem, o czym jest. Sili się na wielką metafizykę, na podróż wgłąb siebie. Sili się, bo w moim odczuciu metafizyką nie jest. 

Żeby nie być gołosłowną zamieszczam wrażenia autorki po minięciu się na ulicy z miejscowym czarownikiem z martwym krukiem w garści: Zobaczyłam wtedy, że starzec ma bielmo na lewym oku i włosy jak psia sierść, poczułam, jakby opuszczało mnie coś ciemnego i lepkiego, przybierającego postać martwego kruka. Z taką oczywistością jaka zdarza się w życiu nieczęsto, doświadczyłam czegoś w rodzaju wewnętrznego przesunięcia i wiedziałam, że puste miejsce po kruku, bolesne, jakby było wypalone, jest darem tego rodzaju, który wymaga odwagi i troski. Nie dla mnie ta książka, nie dla mnie. Książki nie ratują nawet zdjęcia Adama Golca; niosą niepokój, nie ma w nich radości i żaru tropików, ale nie porywają. A szkoda.

Wycisnę z miąższu rzeczywistości samą esencję prawdy- pisze autorka. Nie wiem o jaką prawdę chodzi, tę o sobie samej, czy o losie zaginionej Sandry. Nie wiem, gdzie jest ta prawda. Ponoć in vino veritas. Co prawda wina nie miałam, ale nawet wyśmienita aroniówka od Izabeli nie przyniosła ukojenia. Taka to książka!

Książka przeczytana w ramach:

Wciskanie Konfucjusza pod strzechy, czyli Tajemnica Pani Ming

Od prawdy zawsze wolałam niepewność- to jedno z najczęściej wynotowywanych zdań z cieniutkiej Tajemnicy Pani Ming. Z przymrużeniem oka, dochodzę do wniosku, że właśnie przez to zdanie nie ujęła mnie ta książka. Nie znoszę niepewności, tego stanu zawieszenia, w którym każda prawda, nawet ta najgorsza, jest mile widziana. Byle by wiedzieć i móc działać. Iść do przodu, zamiast trwać w lepkiej niepewności. Drugim okiem mrugam do Was pisząc, że nie za wielka musiała być tytułowa tajemnica, skoro zmieściła się w tak krótkim opowiadaniu.

Pewien handlowiec, lekkoduch udaje się do Chin finalizować umowy dla firmy, w której pracuje. Nasz bohater nie ma żony ani dzieci, a od domowych obiadków woli niezobowiązujące romanse i życie na walizkach. Podczas kolejnej chińskiej delegacji, w hotelowej toalecie poznaje Panią Ming. I tu następuje przebogaty opis wspomnianej Pani, która pracuje jako babcia klozetowa, sypie głębokimi przemyśleniami jak z rękawa, i tu słowa autora: przywraca godność tej profesji. Sacrum miesza się z profanum. Babka klozetowa ukazana jest jako władczyni wszechświata, która wydaje papier idącym za potrzebą, a przy okazji przemyca tymże potrzebującym nauki Konfucjusza.

Nie zawód Pani Ming jest tu jednak najważniejszy, lecz jej charyzma. Na niecałych 80 stronach książki, przy pomocy kilkunastu ociekających banałem, górnolotnych zdań zdołała zmienić postawę życiową Europejczyka. Albo ten przybysz z Europy był wyjątkowo podatny na wpływ, albo... wstydźcie się romantyczni bohaterowie, którym wewnętrzna przemiana zajmowała tom lub dwa. Można krócej, łatwiej i mniej dramatycznie? Można!

Po nudnym i pachnącym Januszem L. Wiśniewskim Napoju miłosnym odważnie chwyciłam za Tajemnicę Pani Ming. Przecież nudniej już się nie da pisać, więc mi nie grozi. Nudniej co prawda nie było, ale podtopiłam się w kałuży aforyzmów, afirmacji i stylizowanych na głębokie przemyśleń. I niestety nie polecam.

Książka przeczytana w ramach:

Ten jeden rok, Gayle Forman

źródło

To nie jest pochlebna opinia.
Naprawdę jestem zdziwiona tymi oszałamiająco pozytywnymi recenzjami, które krążą w sieci. 

Przydałby się jakiś głos rozsądku. Oto on.

Pamiętacie film „Przed wschodem słońca”?  Ethan Hawke i Julie Delpy, którzy wpadli na siebie w pociągu i tak wciągnęła ich rozmowa, że postanowili zwiedzić Wiedeń, tylko po to, by spędzić ze sobą więcej czasu. Ujmująca historia miłosna, która nadal mnie oczarowuje. Mam wrażenie,  że Gayle Forman również obejrzała ten film. Willem, główny bohater książki „Ten jeden rok” spędza z nieznajomą dziewczyną wspaniały dzień w Paryżu. Para ma wrażenie, jakby się znała od zawsze, są sobą zafascynowani i kiełkuje już coś na kształt miłości.

Następnego dnia Willem budzi się w szpitalu, po niefortunnym spotkaniu ze skinami, a po jego zjawiskowej dziewczynie nie ma  śladu. Zaczyna się wielkie poszukiwanie.

Nie spodziewajcie się jednak akcji i przygód. Mimo, że Willem-powsinoga odwiedza kilka krajów, w tym bajecznie kolorowe Indie, ... jest nudno. Słowa uznania należą się autorce, która opisuje przeżycia bohatera i kraje tak beznamiętnie, że skutecznie wybija z głowy chęć na podróżowanie.

Sama osoba Willema jest również trudna do zniesienia. Rzadko kiedy główny bohater wzbudza we mnie taką niechęć. Rozpamiętuje dramaty z przeszłości, nie umie się odnaleźć w życiu i mam wrażenie, że najchętniej poprosiłby kogoś, żeby żył za niego. Taki jest bie(d)rny. Zamiast działać, nasz mały chłopiec zgania wszystko na los i jest niczym porzucona chorągiewka targana przez wichry, również namiętności. Bo mimo, że jest zakochany w swojej niesamowitej nieznajomej, nie przeszkadza mu to w kontaktach z innymi dziewczętami. Mniej lub bardziej intymnych. Oczywiście nie mogło i tutaj zabraknąć tragedii w tle. Śmierć ojca, kiepskie relacje z matką to tylko początek. Choć te ostatnie cudownie ulegają naprawie. Słodko.

Książka jest słaba i nieatrakcyjna. Pomysł owszem, był ciekawy- wydanie dwóch książek, z których każda opowiada tę samą historię, ale z innym narratorem. Przy jej wykonaniu zabrało jednak czegoś. Iskry, ikry, czy talentu? 

Chciałam napisać „oceńcie sami”, ale szkoda czasu na tę lekturę.

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

Za udostępnienie książki dziękuję wydawnictwu:

O co panu chodzi, panie Kafka?

źródło

Urocza okładka mówi sama za siebie. Będzie sentymentalnie i lekko. I choć z listów Kafki wyłaniają się skrajne emocje nieprzeciętnego człowieka, to jałowa narracja Jacqueline Raoul-Duval skutecznie zmniejsza siłę rażenia samych listów.

Zakochany Kafka to wybór listów miłosnych autorstwa Franza Kafki, kierowanych do pięciu kobiet, wraz z komentarzami. Za tymi listami ukrywa się człowiek nieprzeciętny. Nieprzewidywalny, wybuchowy i  apatyczny, zaślepiony miłością i oziębły, pełen wątpliwości i sprzeczności. Przeżywa potężne huśtawki nastrojów, walczy sam ze sobą i z własnymi, pielęgnowanymi przez lata demonami. Kobiety, które kochał były dla niego natchnieniem- gdy się z nimi nie widywał lub gdy rozstanie wisiało w powietrzu. Natomiast gdy groziła mu wspólna przyszłość z którąś z nich, nagle zaczynał się dusić w  tym byciu we dwoje, czuł się jak pochwycone zwierze. Był w pułapce. Nie zazdroszczę Paniom tak chwiejnego obiektu westchnień. Dopiero pod koniec życia odnalazł tę, przy której czuł się bezpiecznie. A może czuł się tak, bo coraz słabszy?

Czytając Zakochanego Kafkę wiele razy utwierdzałam się w przekonaniu, że nie polubiłabym tego Pana. I nie potrafię nadal zrozumieć, o co mu właściwie chodziło, co mu tak doskwierało. Czy jego oswojone demony to tylko trudna relacja z ojcem, czy kryje się za nimi coś więcej. Miłośnicy twórczości Kafki pewnie będą zawiedzeni tak powierzchownym potraktowaniem pisarza. Sama jestem zdziwiona, że mnie lektura tej książki nie zachęciła do szperania w życiorysie Kafki, do zajrzenia do wszystkich Listów do Mileny, a nie tylko, do tych, które wybrała Jacqueline Raoul-Duval. Czy to zasługa autorki, która chciała zbyt lekko podejść do tej trudnej postaci i przenieść ją pod strzechy, czy może samego Franza, którego osobliwa postać mnie nie urzekła. Wręcz zniechęciła.
Książki nie potrafię polecić, już lepiej sięgnąć po jego Listy.

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

O matko z córką! Opowieść z gatunku męczących.

Źródło

Zamiast wstępu

Mimo niewielkich gabarytów wymęczyła mnie ta książka na całego. Narracja przypomina lub stylizuje się na strumień świadomości znany choćby z Pani Dalloway V. Woolf. W Córeczce jednak są momenty, gdy tenże strumień zamienia się w rwącą rzekę, nie do przejścia suchą stopą.

O matko z córką!

Oprócz wyrzucanych, jak serie z automatu zlepków emocji, odczuć i wyobrażeń głównej bohaterki Aliny, o dziwo znalazło się również miejsce na fabułę. I to jaką! Neurotyczna kobieta sukcesu, której małżeństwo dalekie jest od ideału- prawdopodobnie zdradzałam męża tyle razy, ile razy on deklarował pod kołdrą jednonocną miłość swoim kochankom- zachodzi w ciążę. Na świat przychodzi Ewa, która ma być rodzinną lutownicą i scalić chore małżeństwo. Dorysuje nam uśmiechy za uszy. Niestety  dziecko ginie w niewyjaśnionym do końca wypadku.  Pojawiają się za to w życiu Aliny wspomnienia z dzieciństwa i matka we własnej, znienawidzonej przez Alinę osobie. Jest chora relacja z rodzicielką, śmierć dziecka, zatracenie się w pracy i udawanie, że wszystko gra. Żeby dodać historii smaczku wszystkie negatywne emocje i zdarzenia dają  naszej super bohaterce kopa do działania. Są jej motorem i motywacją do jeszcze większego gonienia za pracą, za kochankami... To wcale nie jest najgorszy pomysł na książkę, ale wykonanie mnie przerosło. Znudziło i zgnębiło.

Czy tylko ja tak czuję? 

Czytam recenzje tej książki, sprawdzam, czy inni czują podobnie jak ja. A tu niespodzianka! Że nowa jakość, że alternatywa, że super, że poezja, metafora  i pięknie.  To ja się pytam, gdzie to pięknie? Wynurzenia neurotyczki z zaburzeniami w relacjach z innymi ludźmi. Matka to tylko przedsionek, a raczej worek, do którego wrzuca wszystkie swoje lęki, złorzeczenia i problemy. Matka jest po prostu łatwą ofiarą, którą można opluć, skrzyczeć,a ona i tak wróci. 

Według mnie książka jest zwyczajnie kiepska. Pogmatwana- ale teraz wyjdę na lenia intelektualnego, który czyta tylko łatwe kąski, co nie jest prawdą. Jest niezrozumiała i nudna, ale- patrz zdanie wyżej. Ja książkę odradzam tym, którzy lubią łatwe kąski i tym, którzy cenią sobie dobrą literaturę. To jest zdecydowanie opowieść z gatunku męczących. 

Książka przeczytana w ramach wyzwań: