Miodowy blok rysunkowy i Księżniczki- zeszyty zadań

"Miodowy blok rysunkowy" to raczej zeszyt różnorodnych zadań, a nie zwykły blok. Kolorowanki te zwyczajne i według kodu, wycinanki, łączenie punktów, szukanie detali to tylko część atrakcji, które czekają w środku na małe rączki. Młodsze dzieci ćwiczą szlaczki i malowanie odciskami palców, trochę starsze mogą oddać się projektowaniu słoików na przetwory. A na odwrocie kartek znajdują się ciekawostki z życia pszczół i pszczelarzy, które potrafią zaskoczyć również dorosłego i dodatkowo uatrakcyjniają całość. Każda strona jest wyśmienitą wycieczką do świata pracowitych pszczół. 

Drugi z zeszytu zadań jest zdecydowanie bardziej dziewczyński. 

W Stubarwnym Zamku mieszka dziewięć rozbrykanych księżniczek o osobliwych imionach: Fiorella, Mella, Zorella, Stella, Nella, dobrze, że w tym gronie udziwnionych imion znalazła się również swojska Jagódka. Zabawa zaczyna się w momencie, gdy z Zamczyska znikają wszystkie kolory, a siostry muszą je odnaleźć. Razem z księżniczki przystępujemy zatem do poszukiwań, kolorujemy, szukamy zagubionych rzeczy na rysunku i pokonujemy labirynty. Jestem pewna, że małe dziewczynki z wielkim zapałem będą kolorować sukienki sióstr i marzyć o tym, by samą być choć przez chwilę taką małą księżniczką mieszkającą w zamku. Zaletą tego "Księżniczek" jest moc atrakcji w środku oraz sztywna podkładka, dzięki której blok sprawdza się również w warunkach podwórkowych. Minusem jest kiepska, w mojej opinii, kreska, ale na szczęście ciekawe zadania przyćmiewają ten drobny mankament.

Kazimierzu, skąd ta forsa?

  "Kazimierzu, skąd ta forsa?" to druga po "Mieszko, ty wikingu" wycieczka historyczna Grażyny Bąkiewicz. Obie książki  z serii "Ale historia..." mają zbliżony układ graficzny; tekst jest urozmaicany komiksem i rysunkami, co sprawia, że czyta się je z przyjemnością i dużo zapamiętuje. Wypełnione po brzegi ciekawostkami, napisane lekko i interesująco, tak powinny wyglądać książki historyczne dla młodzieży. 

  Tym razem klasa profesora Cebuli, wędrując po średniowiecznych miastach, ma za zadanie sprawdzić, jakie źródła finansowania dla swoich inwestycji miał król Kazimierz Wielki, czyli skąd wziął forsę na nowe zamki, mury obronne i inne cuda techniki XIX wieku. Autorka stawia kilka hipotez, łącznie z próbami alchemicznymi, ale nie wskazuje właściwej. Potrafi jednak dać taką wskazówkę, że pobudza do samodzielnego myślenia i szukania odpowiedzi w innych źródłach. Gdyby tak wyglądały moje lekcje historii, nie czytałabym na nich ukradkiem książek, zdecydowanie niehistorycznych.  "Kazimierzu, skąd ta forsa?" kipi wiedzą podaną tak przyjemnie, że nie sposób z niej nie skorzystać. Z książki dowiemy się, dlaczego trutka na szczury była na wagę złota, jak wyglądała edukacja dziewczynek w XIX wieku, dlaczego w miastach unosił się niemiłosierny fetor, a farbowane ubrania moczono w moczu.  

  I jeszcze słów kilka o samym Wielkim Kaziku. Biedaczysko nie doczekał się syna z prawego łoża, mimo że miał aż cztery żony. Dzieci ze związków pozamałżeńskich trudno zliczyć, nie bez powodu Kazimierz Wielki nazwany został donżuanem i kolekcjonerem kobiet. Ponoć, co jakiś czas  targały nim wyrzutami sumienia za własne złe prowadzenie się i wtedy fundował kolejny kościół. I kolejny. I jeszcze jeden. Można by pracę napisać o wpływie romansów króla na rozwój budowli sakralnych w Polsce za jego panowania. Tych smaczków dowiedziałam się jednak już  z innych źródeł, Bąkiewicz tylko delikatnie wspomniała, że lubił flirty z dwórkami i słusznie, to przecież książka dla  młodzieży. Skoro jednak ta niepozorna książka zachęciła mnie do szperania i poszerzania wiedzy o Kaziku, to z pewnością zachęci i dzieciaki. A to byłby wielki sukces tej książki.

Książka przeczytana w ramach wyzwań:

                                       "W 200 książek dookoła świata"

                                                "Celuj w zdanie"

Upadek Jerycha. Artur Lundkvist

Kolejny staruszek wygrzebany z bibliotecznej półki. Okładka nie zachęca do bliższego kontaktu z książką, dziwaczne ryciny nawiązują co prawda do treści, ale zdecydowanie nie grzeszą urodą. Zaintrygowały mnie jednak na tyle, że postanowiłam sprawdzić, kto takie brzydactwa stworzył, a przy okazji przeczytałam całość. "Upadek Jerycha" to trzy krótkie opowiadania, zebrane w cieniutki tomik; historia o zdobyciu Jerycha, drastyczna bajka o drwalu oraz sceny z życia człowieka, który twierdził, że jest Bogiem. Największe wrażenie zrobił na mnie tytułowy "Upadek Jerycha", parafraza biblijnej opowieści o podboju miasta przez Jozuego. Lundkvist soczyście opisuje zdobycie Jerycha. Trup ściele się gęsto, przerażeni mieszkańcy próbują uciekać przed Izraelitami, bydło tratuje ludzi uciekając w popłochu, a matki tulą niemowlęta i błagają oprawców o litość. Nikt z napadniętych, poza rodziną ladacznicy Rachab i nią samą, nie przeżywa tej napaści. Smutna to opowieść o zwycięstwie, porażce i zdradzie. Gdy porówna się ją z opisem biblijnym, oba teksty skłaniają mocno do myślenia i rodzą pytania, choćby to, dlaczego ktoś, kto zdradza swoich współbratymców jest za to wynagradzany i żyje bezpiecznie u obcych. Dlaczego wspomina się z dumą nierządnicę Rachab, która ukryła szpiegów? Być może bez jej ingerencji miasto by ocalało, a wraz z nim wiele żyć. 

Z kolei "Mała kobietka i dużo dzieci" to brutalna historia miłosna drwala i tancerki brzucha o filigranowych kształtach. Zakochują się w sobie, mieszkają w lesie i tak się dziwnie składa, że mała kobietka co roku wydaje na świat kolejne bliźniaki. Przez lata dwoją się i troją, równie mali jak ich matka. Aż pewnego dnia, gdy drwal wraca po pracy do domu, wpada w ich zasadzkę. Związują go mocno i zabijają, zadając niezliczoną ilość małych, ostrych ciosów. Jaki morał płynie z tego opowiadania trudno pojąć. Nie warto mieć licznej gromadki pociech? Nie można zaniedbywać relacji ze swoimi dziećmi, bo to się kończy tragicznie? A może to dzieci mszczą się za to, że ich matka przerwała swoją karierę tancerki w obwoźnym teatrze? Jest to możliwe, że autor miał wyjątkowo abstrakcyjne poczucie humoru, a my głowimy się nad drugim i trzecim dnem tej historyjki.

Czy warto było czytać ten tomik? Zdecydowanie lepsze książki czekają na nas na bibliotecznych półkach, ale warto, dla tytułwego "Upadku Jerycha".

Książka przeczytana w ramach wyzwań:

 "W 200 książek dookoła świata"

                       "Grunt to okładka"                            

"Czytamy klasyków" 

"Celuj w zdanie"